نویسنده: وحید ناظری، روزنامه‌نگار
این روزها در سایه غفلت نهادهای فرهنگی، ورزشی و حتی اداره اماکن، شاهد انتشار تصاویری شرم‌آور از برخی نمایشگاه‌ها در سراسر کشور هستیم. این تصاویر شامل زنانی رقاصه و اجرای حرکات موزون با حضور مردان، تحت عنوان ورزش می‌شود که هیچ نسبتی با اسلام، شریعت و فرهنگ ایرانی ندارد.
بعد از دیدن این تصاویر چند سؤال ذهن بیننده را آزار می‌دهد. اول اینکه چطور می‌شود برای کشف حجاب در یک کافه یا رستوران شاهد پلمب آن مکان باشیم، اما وقتی حرکاتی به‌مراتب سخیف و هنجارشکنانه‌تر از کشف حجاب در نمایشگاه‌ها انجام می‌شود، هیچ برخوردی صورت نمی‌گیرد؟
سؤال دوم این است که پشت چنین رویدادهایی اشخاصی قرار دارند که در حاشیه امن ایستاده‌اند و به‌راحتی و در آستانه ایام فاطمیه این‌چنین به شریعت پشت پا می‌زنند. آیا برگزارکنندگان این برنامه‌ها از ضوابط و مقررات کشور بی‌اطلاع‌اند یا اساساً اطمینان دارند که قرار نیست کسی مزاحم کسب‌وکارشان شود؟ اگر قرار است هرکس با تغییر عنوان یک فعالیت، آن را از نظارت قانونی خارج کند، پس فلسفه وجودی مجوزها و نهادهای ناظر چیست؟
سؤال سوم هم از نهادهای ذی‌ربط است. نقش این نهادها در چنین شرایطی چیست و انفعال آن‌ها از کجا نشأت می‌گیرد؟ چگونه است که دستگاه‌های مسئول در برخی موارد با سرعت وارد عمل می‌شوند، اما در برابر چنین صحنه‌هایی خبری از همان حساسیت و قاطعیت نیست؟ آیا قرار است نظارت بر اجرای قانون تابع نام و عنوان یک برنامه و لابی‌های پشت آن باشد یا باید محتوای واقعی ملاک قرار بگیرد؟
مسئله فقط چند تصویر ساده نیست؛ چیزی که در حال وقوع است، ستیز علنی با هنجارهای اسلام شیعی ایران است. مسئله دیگر، شکل‌گیری این تصور خطرناک است که قانون برای عده‌ای جدی و برای عده‌ای دیگر قابل دور زدن است. اگر چنین برداشتی در جامعه تثبیت شود، نتیجه چیزی جز بی‌اعتمادی و تضعیف اقتدار نهادهای مسئول نخواهد بود.
از طرف دیگر، نمی‌توان از نهادهای فرهنگی انتظار داشت که شبانه‌روز درباره تهاجم فرهنگی هشدار بدهند، اما وقتی نمونه‌های عینی و قابل بررسی در برابر چشم مردم قرار می‌گیرد، سکوت کنند. فرهنگ در دو سال گذشته مانند فرزند یتیمی شده است که هیچ‌کس آن را گردن نمی‌گیرد. نظارت مؤثر، اجرای یکسان قانون و پاسخ‌گویی مسئولان، حداقل انتظاری است که در این زمینه وجود دارد.
اکنون باید دید مسئولان مربوطه چه پاسخی برای این پرسش‌ها دارند. مردم حق دارند بدانند متولی نظارت بر فعالیت‌های فرهنگی و ورزشی کشور چیست و چرا این معیارها در همه جا به یک شکل اجرا نمی‌شود و در نهایت چه کسی قرار است از فرهنگ و دین مردم صیانت کند؟
