نوزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت، از هفتم تا چهاردهم آبان ۱۴۰۵ در پردیس سینمایی ملت برگزار می‌شود. اهمیت این رویداد در شرایطی دوچندان می‌شود که کشورمان پس از سال‌ها غفلت از حوزه فرهنگ و هنر، اکنون با پدیده خطرناک گسست فرهنگی میان‌نسلی و بمباران اطلاعاتی غرب روبه‌روست. در عصری که تهاجم رسانه‌ای نظام سلطه، هویت نسل جدید را نشانه رفته است، این جشنواره فراتر از یک رویداد سینمایی، به آینه‌ای تمام‌نما برای بازتاب فضیلت‌ها و پلی برای انتقال ارزش‌های نسل‌های پیشین به جوانان تبدیل شده است. چرا باید به این جشنواره اهمیت داد؟ زیرا در فقدان برنامه‌های هدفمند فرهنگی در دهه‌های گذشته، سینمای مقاومت به چراغ راهی برای احیای فرهنگ شهادت و مقابله با بی‌ریشه‌سازی جوانان در برابر هجمه‌های مدرن تکنولوژیک و رسانه‌ای بدل گشته است. این رویداد سینمایی در تهران، دوباره میزبان آثار هویت‌بخش و بیدارگر نسل‌های آینده است.
متأسفانه در طول ادوار دولت‌های پس از هشت سال دفاع مقدس، غفلتی بزرگ در کشور به وقوع پیوست؛ بی‌توجهی به حوزه فرهنگ و هنر و عدم ارائه تبیینی درست از این ظرفیت عظیم. جولان دولت سازندگی در زمینه توسعه اقتصادی و عمران، فاقد ظرفیت‌های لازم در کنار تأکید بر آزادی‌های مدنی اجتماعی، موجب لاابالی‌گری، اباحه‌گری و تزلزل مبانی اخلاقی جامعه شد. آشفتگی، شعارزدگی و وادادگی در دولت‌های بعدی نیز باعث گردید تا در هیچ دوره‌ای شاهد برنامه‌های هدفمند و بلندمدت فرهنگی نباشیم. این در حالی بود که غرب و نظام سلطه، پس از شکست‌های متوالی در عرصه‌های نظامی و سیاسی، با سرمایه‌گذاری گسترده وارد کارزار فرهنگی و سینما شدند. اکنون به نقطه‌ای رسیده‌ایم که رهبری انقلاب فراتر از نگرانی، نسبت به این حوزه هشدار می‌دهند؛ هشداری که حاصل انحراف از رهنمودها در دولت‌های مختلف است.
در این مسیر پرتلاطم، استراتژی جریان سینمای مقاومت اگرچه فاقد پشتوانه‌های مالی محکم بود، اما توانست خطوط واقعی گفتمان انقلاب اسلامی را رهگیری نماید. یکی از پدیده‌های خطرناک و فاجعه‌آمیز ناشی از این غفلت‌ها، گسستگی و انقطاع فرهنگی میان‌نسلی است. امروز با جوان‌گرایی شتابناکی روبه‌روئیم که در تقابل با آن، موج فزاینده بمباران‌های خبری و اطلاعاتی در عصر تکنولوژی‌های مدرن، جوانان و نوجوانان را بی‌ریشه می‌سازد. در چنین شرایطی، تقویت پیوندهای بین‌نسل‌ها و انتقال ارزش‌ها به نسل‌های جدید، نیازی اجتناب‌ناپذیر است. اهمیت نوزدهمین جشنواره فیلم مقاومت در پردیس ملت، دقیقاً در پاسخ به همین نیاز حیاتی نهفته است. این رویداد می‌تواند آینه‌ای تمام‌نما از ارزش‌ها و فضیلت‌های نسل‌های پیشین باشد؛ هم احیاگر نوستالژی عصر تبلور اخلاقیات و فرهنگ شهادت، و هم چراغ راهی روشن برای هدایت آیندگان در مسیر پرخطر امروز.
نظام سلطه که از شکست‌های نظامی در منطقه به ستوه آمده بود، تمام تمرکز خود را بر تسخیر ذهن‌ها و قلب‌ها معطوف کرد. به همین دلیل هم بود که رهبر شهید انقلاب سال‌ها پرچم جهاد تبیین را برافراشته کردند و نسبت به شبیخون فرهنگی هشدار می‌دادند. متأسفانه برخی مدیران کشور، این دغدغه رهبری را نادیده گرفتند و میدان را به دشمن واگذار کردند. اما در این میان، سینماگران جبهه فرهنگی مقاومت، با دست خالی اما دلی پر از ایمان، به تولید آثاری پرداختند که همچون سدی در برابر این هجوم ایستادگی کرد. نوزدهمین دوره این جشنواره، فرصتی بی‌نظیر است تا این گسستگی عمیق و خطرناک ترمیم شود. وقتی نسل جوان در فضای پردیس ملت با آثاری مواجه می‌شود که ریشه در خون و خاک این مرز و بوم دارند، به‌تدریج از انزوا و سردرگمی ناشی از فضای مجازی بیرون می‌آید. جشنواره مقاومت، نوستالژی شیرین ایثار و ازخودگذشتگی را برای پدران و مادران زنده می‌کند و هم‌زمان، الگوهای واقعی قهرمانی را به فرزندانشان معرفی می‌نماید. این تعامل و گفت‌وگوی بین‌نسلی، دقیقاً همان حلقه مفقوده‌ای است که نظام تربیتی کشور به آن نیاز مبرم دارد. در چنین بستری، سینما دیگر تنها یک ابزار سرگرمی نیست، بلکه به مدرسه‌ای تبدیل می‌شود که درس‌های مقاومت، بصیرت و هویت‌بخشی را به زبان هنر تدریس می‌کند. در نهایت، این گردهمایی در آبان ۱۴۰۵ پیامی روشن و کوبنده دارد: چراغ فرهنگ مقاومت، با وجود تمام طوفان‌های وادادگی و بی‌توجهی‌های مدیریتی، همچنان فروزان است و مسیر نسل‌های جدید را به سوی قله‌های اخلاقی و انسانی روشن می‌سازد.
