نویسنده: سعید مصباح
امروز سیام آبان، روز بزرگداشت ابونصر فارابی، فیلسوف برجسته ایرانی و از بزرگترین چهرههای تاریخ اندیشه اسلامی است. اندیشمندی که سهم او در شکلگیری و گسترش فلسفه در جهان اسلام، بهمراتب فراتر از شرح و تفسیر میراث یونانیان است. فارابی از آن دسته متفکرانی بود که فلسفه را صرفاً بهعنوان دانشی محصور در مباحث انتزاعی فهم نمیکرد. فلسفه برای او بهمثابه دستگاهی برای فهم هستی، ساماندادن به معرفت و تبیین نسبت انسان و جامعه بود.
لقب «معلم ثانی» که پس از ارسطو به او دادهاند، بیانگر جایگاهی است که فارابی در تاریخ فلسفه به دست آورد. او با تسلط بر آرای افلاطون و ارسطو، کوشید میان دستگاههای فلسفی آنان پیوند برقرار کند و از دل این میراث، منظومهای فکری متناسب با جهانبینی خود پدید آورد. این کوشش، صرفاً در نوعی تلفیق دو نظام فلسفی خلاصه نمیشود. فارابی در پی آن بود که نسبت عقل و وحی، فلسفه و دین و معرفت نظری و زندگی عملی را صورتبندی کند.
اندیشه سیاسی او که در کتاب «آرای اهل مدینه فاضله» عرضه میشود، به یکی از مهمترین صورتبندیهای فلسفی درباره جامعه مطلوب و آرمانی تبدیل میشود. فارابی سعادت را غایت زندگی اجتماعی میداند و سیاست را از سطح تدبیر قدرت و مناسبات مادی فراتر میبرد. در مدینه فاضله، حاکم باید از فضیلت و حکمت برخوردار باشد؛ چراکه اداره جامعه بدون شناخت خیر و سعادت، چیزی جز مدیریت مناسبات قدرت نخواهد بود. این نگاه، ریشه در تلقی عمیق او از پیوند فلسفه و سیاست دارد.
دامنه دانش فارابی البته به فلسفه سیاسی محدود نمیشود. او در منطق، ریاضیات، طبیعیات و موسیقی نیز صاحبنظر بود. کتاب «الموسیقی الکبیر» از مهمترین آثار نظری در تاریخ موسیقی است و نشان میدهد که فارابی چگونه با رویکردی علمی و فلسفی به تحلیل ساختار نغمهها، نسبت اصوات و مبانی موسیقی پرداخته است. چنین گسترهای از دانش، از ویژگیهای برجسته سنت حکمی در تمدن اسلامی به شمار میرود.
با این همه، شاید مهمترین مسئله در مواجهه امروز ما با فارابی، توجه به سنت عقلانیای باشد که نمایندگی میکند. تمدنی که توانسته بود در فلسفه، منطق و علوم نظری صاحب دستگاههای فکری مستقل شود، چگونه میتواند از این میراث صرفاً برای تفاخر تاریخی استفاده کند؟ فارابی را باید در متن تاریخ تفکر خواند؛ چراکه ارزش حقیقی میراث در افقی است که برای اندیشیدن به جهان و انسان گشوده است.