محمد مهدی رحیمی

نویسنده کتاب "هارداسان"

در ایام شهادت سردار حسن تهرانی‌مقدم، بخت با من یار شد تا به همراه جمعی از اهالی رسانه، در منزل نورانی این «سردار عالی‌قدر» حضور پیدا کنم. حسینیه‌ای که جای‌جای آن عطر معنویت و نشانی از مجاهدت دارد؛ مکانی که به همت همسر مؤمن حاج حسن، مأمن و ملجأ بسیاری از اهالی شهر و محله شده است. همان‌گونه که حاصل خدمات آن «دانشمند برجسته»، پناهی نه فقط برای ایرانیان، که مایه آرامش جمهور مقاومت است؛ تا جایی که حضرت نصرالله فرمود: «اگر هر زنی در لبنان راحت قدم می‌زند، به خاطر خون این شهید (حسن تهرانی‌مقدم) است.»

نام سید حسن را بردم، ناگهان یاد آن شب جان‌فرسای تشییع سید در بیروت افتادم؛ شبی تلخ اما تا ابد ماندگار، که ملاقات با یگانه دختر آقا سید، بانو زینب نصرالله، آن شب را ماناتر کرد. خانم نصرالله (که اکنون همسر، فرزند و خواهر شهید است) از پدر گفت و از میان تمام کلمات و جملاتش، که آن‌ها را با تمام وجود نوش کردم و بر جانم نشست، این پندآموزتر بود: «اگر بخواهم بگویم شاخص‌ترین ویژگی پدرم (سیدحسن نصرالله) چه بود و چه چیزی او را به این جایگاه درخشان رساند، می‌گویم: اخلاص، اخلاص و اخلاص.»

در حالی که غرق در همین خاطرات بودم، سخنان «خانم حیدری»، همسر شهید تهرانی‌مقدم، شروع شد؛ سخنانی کوتاه که روح آن در قالب یک جمله خلاصه شده بود: «راز اصلی رسیدن حاج حسن به این جایگاه پرافتخار و این دستاوردهای بی‌مانند این بود؛ اخلاص، اخلاص و اخلاص.»

این فهرست را با نمونه‌های مشابه دیگری می‌توان تکمیل کرد.

مثلاً با کلام بانوی عارفه، «حاجیه بدرالدین»، همسر اسطوره بی‌مانند مقاومت اسلامی، «شهید عماد مغنیه»، که او هم دو سال قبل، خجسته‌شبی در خانه دلنشین‌شان در ضاحیه بیروت، «اخلاص» را برگ برنده توفیقات عجیب همسرش در ربع قرن مجاهدت و مبارزه می‌دانست.

یا با خاطراتم از شهید مظلوم آیت‌الله سید ابراهیم رئیسی که در بسیاری از آن‌ها، اخلاص او کاملاً عیان بود. در سال‌های ریاست‌جمهوری و در حاشیه برنامه‌های مختلف، زیاد از مردم می‌شنیدم که بیش از هر چیز به اخلاص شهید جمهور دلبسته و به گره‌گشایی او از کوه مشکلات کشور امیدوار بودند؛ تا آنجا که قائد شهید امت هم فرمودند: «اگر دوران ریاست شهید رئیسی تداوم پیدا می‌کرد، بسیاری از مشکلات کشور حل می‌شد.»

به موازات این روایت‌ها، نمونه‌های متضاد هم هستند؛ بزرگان و مدیرانی که «اخلاص» گم‌شده فعالیت‌های آن‌هاست و البته ناکامی و شکست، پای ثابت کارنامه این «آقادوربینی‌ها».

این یادداشت معطر به یاد شهدای بزرگی است که نمی‌خواهم آن را بیش از این آلوده به مسلک ریاکاران دوربین‌دوست کنم.

خدایا، به حق اخلاص دسته اول، ما را جزو دسته دوم قرار نده!