نویسنده: پدرام حسینی

مرور مواضع به‌شدت رادیکال‌تر، بی‌پرواتر و بعضاً وقیحانه‌تر جریان اصلاح‌طلب برجامی، به‌ویژه پس از شهادت رهبر انقلاب، پرده از واقعیتی مهم برمی‌دارد؛ جریانی که در دوران رهبری شهید، حتی جرئت بیان آشکار برخی مواضع ضد دینی، ضد انقلابی و ضد اسلامی خود را نداشت، اکنون تصور می‌کند خلأ ناشی از فقدان آن رهبری، فرصتی تاریخی برای عبور از خطوط قرمز نظام و تصاحب سرنوشت سیاسی کشور فراهم کرده است.

کنار رفتن نقاب از چهره بسیاری از سیاستمداران وسط‌باز نیز همین واقعیت را عیان‌تر کرده است. گویی جریان کودتاگر علیه انقلاب اسلامی و ماندن جمهوری اسلامی، پس از چندین بار شورش و آزمودن ظرفیت‌های سیاسی و اجتماعی کشور، این بار سودای آن را در سر می‌پروراند که با الگوبرداری از دلسی رودریگز، در سایه شرایط جدید، عنان قدرت را به دست بگیرد؛ هم بندگی خود در برابر آمریکا را بی‌پرده‌تر اعلام کند و هم بر سرنوشت ملت ایران چمبره بزند.

در این میان، نگاهی به سخنان بسیار وقیحانه‌تر ظریف و روحانی و همچنین مواضع به‌شدت شرم‌آور بخشی از طیف اصلاح‌طلب و سلبریتی‌های سیاسی آن در دانشگاه‌ها، محیط‌های علمی، عرصه فرهنگی و دیگر حرفه‌ها، نشان می‌دهد مسئله صرفاً اختلاف‌نظر سیاسی یا رقابت جناحی نیست. این طیف که با رهبری آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای در تحقق هدف اولیه خود ناکام مانده، اکنون شمشیر را برای نظام اسلامی و اصل ولایت فقیه از رو بسته است. آنان با محاسبه‌ای غلط از شرایط پس از شهادت رهبر انقلاب، می‌کوشند دوره جدید ایران را به دوره‌ای از پسرفت راهبردی تبدیل کنند؛ دوره‌ای که در آن، ایران نه‌تنها در برابر آمریکا سرسپرده شود، بلکه چنان از موضع اقتدار و استقلال فاصله بگیرد که حتی در برابر کشورک‌های عربی حاشیه خلیج فارس نیز با حقارت و ضعف ظاهر شود.

با کمال تأسف، ردپای این جریان را می‌توان در کلمه‌به‌کلمه سخنان مسعود پزشکیان نیز مشاهده کرد. رئیس‌جمهوری که به واسطه ساده‌لوحی سیاسی، ضعف در تمرکز بر کلام و ناتوانی در تشخیص ابعاد پیچیده معادلات سیاسی، مداوم به بستری برای انتقال دیدگاه‌های آنان تبدیل شده است. این جریان در سایه ضعف شناختی و سیاسی پزشکیان، مسیری را دنبال می‌کند که خروجی آن افزایش نارضایتی، انتقال مسئولیت ناکارآمدی‌ها به نظام و رهبری و ارسال پالس‌های ضعف به طرف خارجی است؛ پالس‌هایی که گاهی حتی بر مبنای روایت‌های خلاف واقع ساخته می‌شوند. این همان الگوی آشنای دهه هفتاد، فتنه ۸۸ و دهه سیاه نود است: تولید بحران، فرسایش اعتماد عمومی، مقصرسازی نظام و سپس عرضه عقب‌نشینی در برابر غرب به‌عنوان تنها راه نجات کشور.

از همین رو، در حوزه سیاست خارجی، برخورد قاطع‌تر با این طیف، مواضع ضد منافع ملی و پالس‌های ضعف آن ضرورتی انکارناپذیر است. تجربه تاریخی غرب نیز مؤید همین ضرورت است؛ چنان‌که چرچیل در برابر جریان تسلیم‌طلبی در بریتانیا، در برابر هیتلر، رویکردی سازش‌ناپذیر اتخاذ کرد. در منطق اسلامی نیز امانت‌داری نسبت به سرنوشت جامعه و مقابله با خیانت به مصالح عمومی، تکلیفی روشن است. هیچ دشمن خارجی بدون زمینه‌سازی داخلی، تا این اندازه امکان ضربه زدن به منافع ملی را پیدا نمی‌کند.

مسئله امروز، تسویه‌حساب جناحی نیست؛ مسئله جلوگیری از مصادره جمهوری اسلامی، تضعیف ولایت فقیه و بازگرداندن ایران به مدار وابستگی است. با چنین پروژه‌ای نمی‌توان با تعارف، مماشات و سکوت برخورد کرد و قوه قضائیه در این میان وظیفه‌ای تاریخی دارد.