رئیس جمهور بار دیگر با استناد به موضوع پایان دادن به وضعیت «نه جنگ، نه صلح»، از ضرورت گفت‌وگوی عزتمندانه با آمریکا سخن گفت؛ روایتی که با مروری بر صراحت مواضع رهبر انقلاب و رهبر شهید انقلاب، بیش از آنکه مؤید مسیر مذاکره و امتیازدهی باشد، بر ضرورت تقویت کشور و ایستادگی در برابر دشمن تأکید دارد. حال مسئله اینجاست که با توجه به تجربه سه دوره مذاکرات ایران و تاکید دوباره پزشکیان بر گفت‌وگوی عزتمندانه، این معنا از سخنان پزشکیان برداشت می‌شود که مذاکرات عمان، ژنو و اسلام‌آباد نیز عزتمندانه نبوده‌اند؛ چراکه اگر آن مذاکرات عزتمندانه بودند، چگونه می‌شود که حاصل آن‌ها چیزی جز تداوم بدعهدی آمریکا نبوده است. مشکل اساسی کجاست؛ بدعهدی آمریکا یا عزتمندانه نبودن مذاکرات؟
روز گذشته، رئیس جمهور، مسعود پزشکیان در مراسم هفتاد و دومین سالروز تأسیس شرکت صنایع شیر ایران باری دیگر با تکرار روایت‌های قبلی و اظهارات نسنجیده درباره جنگ برای منافع کشور حاشیه‌آفرینی کرد.
پزشکیان در بخشی از سخنان خود با اشاره‌ای دوباره به نقل‌قولی از رهبر رشید انقلاب گفت: «مقام معظم رهبری دستور دادند که وضعیت نه جنگ نه صلح را پایان دهیم.»
پیش از نیز پزشکیان در اظهاراتی که در آیین سرشماری نفوس و مسکن مطرح شده بود، همین موضوع را از زبان رهبر شهید انقلاب مطرح کرده بود. وی گفته بود: «مقام معظم رهبری شهید دستور دادند که از حالت نه جنگ، نه صلح خارج شویم، زیرا در بلاتکلیفی نمی‌توان برنامه‌ریزی کرد. بنابراین، ضرورت دارد از این وضعیت خارج شویم؛ از همین رو، مقام معظم رهبری شهید دستور دادند بروید و جنگ را تمام کنید. اما این نامردها قاعده را به هم زدند. ولی باز هم معتقدم باید برویم و از وضعیت نه جنگ، نه صلح خارج شویم.»
نکته قابل تأمل از استناد پزشکیان به سخنان رهبر انقلاب و رهبر شهید و تکرار این موضوع در مجموع سخنرانی‌های خود، درحالی مطرح است که مروری بر صراحت بیانات رهبر انقلاب و رهبر شهید، آنچه را که پزشکیان نتیجه‌گیری می‌کند، در بر نمی‌گیرد.
رهبر انقلاب در پیام ۱۳ آبان صریحا فرمودند: «اگر هنوز کسانی هستند که اندک امیدی به تغییر رفتار یا جابه‌جایی‌های حزبی و جناحی در نظام سلطه دارند و یا تصور می‌کنند با امتیاز دادن به آمریکا می‌توانند او را از دشمنی با ملت ایران منصرف کنند، سخت در اشتباه‌اند. این تصور باطل، ناسپاسی نسبت به فتوحات عظیمی است که ملت مسلمان ایران در سایۀ توکل و استقامت و مجاهدت به دست آورده است. آرزوی شیطان بزرگ، تسلیم بی‌قید و شرط ملت ایران است و کمترین گرایش تسلیم‌آمیز به دشمن سلطه‌گر، سرمایۀ عظیمی را که به برکت خون شهدا و با فداکاری آحاد ملت به دست آمده بر باد خواهد داد و دشمن مستکبر را برای زیاده‌خواهی بیشتر و جنگ‌ها و جسارت‌های بعدی جری‌تر خواهد کرد.»
اشتباه پزشکیان اینجاست که از فرمایشات رهبر انقلاب در دیدار با سرلشکر رضایی صرفا همان عبارت «پایان دادن به وضعیت نه جنگ نه صلح» را مبنای سخنان خود قرار می‌دهد. اما باید متذکر شد که از تاکید بر رهبر انقلاب بر پایان دادن «به وضعیت نه جنگ نه صلح» در کنار تصریح ایشان مبنی بر «... یا تصور می‌کنند با امتیاز دادن به آمریکا می‌توانند او را از دشمنی با ملت ایران منصرف کنند... این تصور باطل، ناسپاسی نسبت به فتوحات عظیمی است..» تسلیم و سازش در نمی‌آید!!
به‌ویژه که ایشان در بخشی دیگر از همین پیام بر مقاومت و پایداری تاکید دارند: «هرگاه جبهۀ حق، توکل و استقامت و فداکاری داشته باشد، جبهۀ باطل با هر قدرت و توان و هر که و هر چه باشد، در برابر آن تاب نخواهد آورد و عقب‌نشینی و هزیمت، فرجام قطعی آن است که ان الباطل کان زهوقا.»
از سوی دیگر پزشکیان به نقل‌قولی از رهبر شهید انقلاب اشاره دارد. درحالی که ایشان در ۱ مهرماه سال ۱۴۰۴ در آن سخنرانی غیرمنتظره خودشان در تلویزیون که ناظر به سفر رئیس جمهور به نیویورک بود، صریحا تاکید کرده بودند: «راه علاج پیشرفت کشور، قوی شدن است؛ باید قوی بشویم. قوی شدن نظامی لازم است، ... اگر این شد، آن وقت طرف تهدید هم نمی‌کند؛ اگر دید طرف مقابل قوی است، حتی تهدید هم نمی‌کند. به نظر من جز این راهی وجود ندارد.»
علاوه بر موضوع نه جنگ نه صلح پزشکیان همچنین در سخنرانی روز گذشته خود درباره گفت‌وگوی عزتمندانه سخن گفت. وی اظهار داشت: «ما می‌توانیم با عزت گفت‌وگو کنیم و با عزت موضوع را تمام کنیم. ما اهل گفت‌وگو و مذاکره هستیم و منطق حکم می‌کند، اگر می‌توانیم حق خود را با گفت‌وگو بگیریم، خودمان را درگیر جنگ نکنیم.»
این اظهارات رئیس جمهور درباره گفت‌وگوی عزتمندانه درحالی مطرح می‌شود که همزمان این پرسش را ایجاد می‌کند که مگر تجربه چند مذاکره اخیر نیز غیرعزتمندانه بوده است، که رئیس جمهور از گفت‌وگوی عزتمندانه سخن می‌گوید؟! به تعبیر دیگر، اگر این مذاکرات عزتمندانه بوده‌اند، چرا نتیجه‌ای از آن‌ها حاصل نشده است؟ مشکل از کجاست؛ از عزتمندانه نبودن مذاکرات یا از تجربه بدعهدی طرف آمریکایی؟
