نویسنده: سعید مصباح
صدور پروانه نمایش برای فیلم «جادوی عروسک‌ها» به کارگردانی سعید عباسی، آن هم در شرایطی که این کارگردان در جریان جنگ رمضان اظهاراتی توهین‌آمیز علیه جمهوری اسلامی و مردم مبعوث در تجمعات شبانه داشته است، بار دیگر پرده از آشفتگی و بی‌بندوباری در سیاست‌گذاری فرهنگی دولت پزشکیان برداشته است. واقعاً این چه وضعیتی است آقای وزیر فرهنگ؟ یک روز برنامه «ثریا» را تعطیل می‌کنید، صدای منتقدان دلسوز و نیروهای انقلابی را محدود می‌کنید، اما برای کسانی که مواضع ضدنظام داشته‌اند، پروانه نمایش صادر می‌کنید تا با استفاده از امکانات همین کشور فیلم بسازند و به ریش مردم مبعوث بخندند؟
روزی شهید آوینی گفته بود در جمهوری اسلامی همه آزادند به جز حزب‌اللهی‌ها؛ امروز معنای آن حرف را به وضوح می‌توان دید. نیروهایی که سال‌ها در همین کشور برای دفاع از هویت ملی و انقلابی تلاش کرده‌اند، باید برای فعالیت رسانه‌ای و فرهنگی خود هزار مانع را پشت سر بگذارند، اما برخی چهره‌هایی که در بزنگاه جنگ و رویارویی با دشمن، به مردم و تجمعات ملی توهین می‌کنند، ظاهراً هیچ مشکلی برای بهره‌مندی از امکانات رسمی سینما ندارند. این چه استاندارد دوگانه‌ای است؟ چرا همیشه باید نیروهای انقلابی با محدودیت مواجه شوند و جماعتی که در تقابل با ارزش‌های رسمی کشور موضع می‌گیرند، از تسهیلات و فرصت‌های فرهنگی برخوردار باشند؟
آقای پزشکیان! قرار بود وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی متولی فرهنگ این کشور باشد یا بنگاه توزیع امتیاز میان کسانی که هر وقت پای منافع شخصی‌شان در میان است، جمهوری اسلامی را به رسمیت می‌شناسند و هر وقت نوبت دفاع از کشور می‌رسد، زبان به توهین می‌گشایند؟ مگر سینمای ایران از جیب چه کسانی اداره می‌شود؟ مگر امکانات، سالن‌ها و زیرساخت‌های این سینما متعلق به همین مردم نیست؟ چگونه می‌توان به مواضع علنی یک کارگردان بی‌اعتنا بود و همزمان مسیر استفاده از ظرفیت‌های رسمی کشور را برای او هموار کرد؟
سازمان سینمایی باید توضیح بدهد که چرا در برابر چنین مواضعی هیچ حساسیتی نشان نداده است. این همان چیزی است که اعتماد نیروهای انقلابی به سیاست‌گذاری فرهنگی دولت را فرسوده می‌کند. آقای وزیر ارشاد! به جای آنکه مدام از وفاق و همدلی سخن بگویید، یک بار توضیح بدهید این وفاق دقیقاً قرار است با چه کسانی باشد؟ با نیروهایی که پای کشور ایستاده‌اند یا کسانی که هنگام دفاع از کشور زبان به توهین باز می‌کنند؟ نمی‌شود از یک طرف تریبون نیروهای انقلابی را محدود کرد و از طرف دیگر، امکانات سینمای جمهوری اسلامی را در اختیار کسانی گذاشت که نسبت به همین کشور چنین مواضعی داشته‌اند. این دیگر نه وفاق است و نه تدبیر؛ این یک تبعیض آشکار در مدیریت فرهنگی کشور است.
