نویسنده: وحید ناظری، روزنامه‌نگار
روزهایی که کشتی ایران در رقابت‌های جهانی آستانه قزاقستان بار دیگر قدرت خود را به نمایش گذاشت، واکنش برخی چهره‌های سرگرمی‌ساز و فعالان فضای مجازی به جای پرداختن به دستاوردهای ورزش ملی، به تمسخر مربیان و قهرمانان کشتی اختصاص پیدا کرده است. گویی این دلقک‌ها کمر بسته‌اند هر جا ایرانیان احساس غرور می‌کنند، بذر تحقیر و ناامیدی بکارند.
بی‌وطنی امثال ابوطالب حسینی در برنامه جام جهانی و با صحبت‌هایش علیه بازیکنان تیم ملی فوتبال، نمونه دیگری از این رویکرد بود. در برنامه‌ای که قرار بود به پوشش یک رویداد ملی بپردازد، پرسش‌هایی درباره بازیکنان تیم ملی مطرح شد که واکنش‌های انتقادی زیادی به دنبال داشت. نقد عملکرد تیم ملی فوتبال حق هر شهروندی است، اما تبدیل تحقیر نمایندگان کشور به ابزار سرگرمی، موضوع دیگری است. اکنون نیز برخی اظهارنظرها درباره پژمان درستکار و نتایج کشتی آزاد، بدون توجه به ابعاد فنی و تاریخی این رشته مطرح می‌شود.
ما برای فهمیدن جایگاه کشتی ایران، بد نیست به جای شوخی‌های مجازی، کمی به جدول مسابقات نگاه کنیم. در رقابت‌های قهرمانی جهان ۲۰۲۶ آستانه، تیم ملی کشتی فرنگی ایران با چهار مدال طلا، سه نقره و دو برنز و کسب ۱۹۲ امتیاز، برای دومین دوره متوالی قهرمان جهان شد. فاصله ایران با جمهوری آذربایجان، تیم دوم مسابقات، ۸۸ امتیاز بود. ایران در ۹ وزن از ۱۰ وزن مسابقات صاحب مدال شد و هفت کشتی‌گیر ایرانی به فینال رسیدند. هر دو رکورد، دستاوردهای تاریخی برای کشتی فرنگی ایران محسوب می‌شوند.
در کشتی آزاد نیز ایران با دو طلا، یک نقره و سه برنز و ۱۳۳ امتیاز روی سکوی سوم جهان ایستاد. این هشتمین دوره متوالی بود که آزادکاران ایران به سکوی تیمی مسابقات جهانی می‌رسیدند. در مجموع، کشتی ایران با ۱۵ مدال شامل شش طلا، چهار نقره و پنج برنز، تنها کشوری بود که در هر دو رشته آزاد و فرنگی روی سکوی تیمی جهان قرار گرفت. این نتایج در دوره ریاست علیرضا دبیر بر فدراسیون کشتی به دست آمده است. فدراسیونی که از سال ۱۳۹۸ علاوه بر مدیریت تیم‌های ملی، بازسازی و تجهیز خانه‌های کشتی و زیرساخت‌های این رشته را نیز در دستور کار قرار داده است.
البته هیچ مدیریتی را نباید از نقد مصون دانست، اما نقد عملکرد یک مربی یا فدراسیون باید با شناخت رشته، مقایسه نتایج و فهم الزامات فنی آن همراه باشد. نکته مهم اینجاست که شکست در کشتی بخشی از ذات رقابت است. حتی قهرمانان بزرگی مانند حسن یزدانی و رحمان عموزاد هم ممکن است در یک تورنمنت شکست بخورند. اتفاقاً درباره عملکرد آزادکاران و تصمیم‌های فنی پژمان درستکار می‌توان بحث جدی کرد، اما تمسخر سرمربی تیم ملی ـ آن هم به دلیل شعرخوانی حماسی ـ جای تحلیل فنی را نمی‌گیرد.
کسانی که از تریبون‌های رسانه‌ای و امکانات تولید برنامه در داخل کشور بهره می‌برند، دست‌کم باید بدانند میان طنز، نقد ورزشی و تحقیر دستاورد ملی تفاوت وجود دارد. اگر کسی کشتی را نمی‌شناسد، مجبور نیست درباره فنون و تاکتیک‌های آن نظر کارشناسی بدهد. اما وقتی پای قهرمانی جهان و تلاش ورزشکاران ایران در میان است، بی‌اطلاعی نباید به ژست روشنفکری و تمسخر تبدیل شود.
کشتی ایران برای رسیدن به این جایگاه به سال‌ها تمرین، مربیگری، زیرساخت و سرمایه‌گذاری نیاز داشته است؛ دستاوردی که با چند دقیقه شوخی و چند پست کنایه‌آمیز از اعتبار نمی‌افتد.
