نویسنده: سعید مصباح
افشاگری اخیر حسن روزی‌طلب، مدیرکل سابق برنامه‌های سیاسی صداوسیما، پرده از یک توطئه راهبردی برمی‌دارد. براساس ادعای مطرح‌شده در برنامه اینترنتی خیابان انقلاب، جریان‌هایی در اولین جلسه شورای رهبری قصد داشتند رئیس صداوسیما را تغییر دهند و پیش از انتخاب رهبر جدید، پرونده تقابل را ببندند.
این اقدام، فراتر از یک تغییر مدیریتی ساده، نشان‌دهنده یک مهندسی سیاسی خطرناک است که هدف اصلی آن چیزی جز فلج کردن نهادهای انتصابی و خنثی‌سازی اراده دفاعی نظام در برابر زیاده‌خواهی‌های غرب نیست. مخالفان رسانه ملی به‌خوبی می‌دانند که صداوسیما به‌عنوان بلندگوی بیدار ملت، سد محکمی در برابر تهاجم فرهنگی دشمن است. از این رو، آن‌ها در تلاش‌اند تا با به حاشیه راندن نهادهای انتصابی و تحمیل سلیقه شخصی خود، ساخت فرهنگی جامعه را به سمت غرب متمایل کنند. در واقع، این جریان با جا زدن خواست خود به‌عنوان اراده ملی، به دنبال انقلاب‌زدایی از ایران اسلامی است.
آن‌ها تصور می‌کنند با تضعیف رسانه اصلی کشور، می‌توانند مسیر نفوذ بیگانگان را هموار سازند و ایران را از صحنه نبرد وجودی با استکبار دور نگه دارند. اما باید به این طیف یادآوری کرد که انفعال در میدان رسانه، دقیقاً همان نقطه‌ای است که دشمن آرزوی آن را دارد. اگر صداوسیما در این برهه حساس، عملکردی منفعلانه از خود نشان دهد و ایران را از صحنه جنگ وجودی با غرب دور کند، عملاً باید منتظر نابودی کامل همه‌چیز بود.
مخالفان با فرافکنی و ایجاد حاشیه، می‌خواهند صدای حق‌طلبانه ملت را خفه کنند و مقاومت را به سازش تقلیل دهند. آن‌ها فراموش کرده‌اند که هزینه عقب‌نشینی در برابر زیاده‌خواهی غرب، بسیار سنگین‌تر از ایستادگی است. این جریان‌ها با تکیه بر شعارهای فریبنده، در پی آن هستند تا هویت مستقل ایران را در حاشیه امن غرب محو کنند. در نهایت، افشای این توطئه‌ها نشان می‌دهد که نبرد اصلی امروز، نبرد روایت‌ها و اراده‌هاست. کسانی که امروز به دنبال تغییر مدیریت صداوسیما در شرایط گذار هستند، در واقع می‌خواهند چراغ مقاومت را خاموش کنند.
آن‌ها با سوءاستفاده از فضای موقت شورای رهبری، به دنبال گره زدن منافع ملی به امیال غرب‌گرایانه خود هستند. اما ملت ایران بیدار است و اجازه نخواهد داد تا این جریان‌های منفعل و غرب‌زده، سرنوشت رسانه ملی و در نتیجه، آینده انقلاب اسلامی را رقم بزنند. صداوسیما باید با قاطعیت در برابر این فشارها بایستد و به‌عنوان سنگری تسخیرناپذیر، روایتگر ایستادگی ملت در این نبرد سرنوشت‌ساز باقی بماند. هرگونه عقب‌نشینی در این میدان، نه‌تنها به معنای شکست فرهنگی، بلکه به معنای تسلیم محض در برابر دشمنان قسم‌خورده ایران اسلامی خواهد بود.
