نویسنده: علی نقدی
خبر تعدیل حدود شش درصد از کارکنان نتفلیکس، معادل نزدیک به هزار نفر، زنگ خطری جدی برای پیکره صنعت استریم محسوب می‌شود. این غول رسانه‌ای که روزگاری نماد تحول در سرگرمی جهان بود، اکنون زیر بار فشارهای اقتصادی و سودجویی‌های بی‌پایان خم شده است.
اخراج گسترده نیروهای انسانی تنها یک تعدیل ساده نیست و نشانه‌ای از بحران ساختاری در مدل‌های تجاری مبتنی بر انحصار تلقی می‌شود. وقتی شرکت‌ها برای حفظ حاشیه سود سهامداران خود دست به جراحی‌های دردناک می‌زنند، کیفیت محتوا و تنوع آن قربانی می‌شود. در این شرایط، صنعت استریم که قرار بود پلتفرمی دموکراتیک برای عرضه آثار هنری باشد، اکنون به کارخانه‌ای تبدیل شده که در آن سود مالی بر ارزش فرهنگی ارجحیت دارد. نظام سرمایه‌داری همواره انسان‌ها را به چشم ابزاری برای انباشت ثروت می‌نگرد و نظم سلطه‌گر و جنگل‌وار جهانی نیز از همین منطق پیروی می‌کند.
کارگزاران و کارمندان این غول‌های تکنولوژیک در نگاه اربابان خود هیچ ارزش ذاتی ندارند و به‌محض کاهش بازدهی یا تغییر استراتژی‌های کلان، به‌سادگی به حاشیه رانده می‌شوند. این رویه بی‌رحمانه نشان می‌دهد که در چرخه بی‌پایان کاپیتالیسم و سرمایه‌داری شرکت‌محور، امنیت شغلی و رفاه انسانی هیچ جایگاهی ندارد و نظام سلطه با ایجاد رقابت‌های ناسالم و تمرکز ثروت در دست مشتی شرکت فراملیتی، نه‌تنها خلاقیت را سرکوب می‌کند، بلکه زندگی هزاران خانواده را با بحران مواجه می‌سازد. کارمندان نتفلیکس تنها قربانیان یک معادله ریاضی سرد هستند که در آن جان و تلاش آن‌ها در ستون هزینه‌ها خط می‌خورد تا ترازنامه شرکت برای سرمایه‌داران رضایت‌بخش باقی بماند. پیامد این رویکرد ضدانسانی فراتر از یک شرکت خاص است و کل اکوسیستم رسانه‌ای جهان را تهدید می‌کند.
کاهش نیروی انسانی منجر به افت کیفیت تولیدات، افزایش فشار بر باقی‌ماندگان و در نهایت انحصار کامل بازار به نفع سرمایه‌داران کلان خواهد شد. تا زمانی که منطق سود بر انسانیت حاکم است، کارگران در سراسر جهان باید منتظر چنین روزهای تلخی باشند. نظام سلطه ثابت کرد که وعده‌های پیشرفت و رفاه آن تنها برای عده‌ای اندک در رأس هرم قدرت معنا دارد و توده‌های کارگر همواره باید تاوان زیاده‌خواهی‌های آن‌ها را با از دست دادن نان و امنیت خود بپردازند.
این واقعیت تلخ بار دیگر ثابت کرد که در سایه حاکمیت سرمایه، هیچ پناهگاهی برای امنیت روانی و اقتصادی نیروی کار وجود ندارد و چرخه بی‌رحم استثمار همواره با عرق زحمتکشان روغن‌کاری می‌شود.
