نویسنده: محسن پوردادفر

روزنامه نگار

بحران سیاسی اسرائیل با انتخاب رئیس جدید کنست وارد مرحله‌ای تازه شده است. متان کاهانا، نامزد مورد حمایت گادی آیزنکوت، با کسب ۶۶ رأی در برابر ۵۲ رأی نامزد حزب لیکود، ریاست پارلمان را از متحد نتانیاهو گرفت. اتفاقی که به‌جای آرام‌کردن فضای سیاسی، موج تازه‌ای از اتهام‌زنی، فریاد و اختلافات حزبی را به راه انداخت. اکنون در حالی‌ که مخالفان نتانیاهو کنترل کنست را به دست گرفته‌اند، اختلاف بر سر مشارکت احزاب عربی، ائتلاف با حریدی‌ها و تشکیل دولت جدید، آینده نخست‌وزیری را همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار داده است.

پارلمان اسرائیل، پس از شش ساعت جدال و تلاش نمایندگان اردوگاه نتانیاهو برای به‌تعویق انداختن رأی‌گیری، متان کاهانا از حزب «یشار» را به ریاست کنست بیست‌وششم انتخاب کرد. کاهانا با ۶۶ رأی جانشین امیر اوحانا، رئیس پیشین کنست و متحد نزدیک نتانیاهو شد. اوفیر کاتس، نامزد معرفی‌شده از سوی لیکود، تنها ۵۲ رأی کسب کرد.

اهمیت این جابه‌جایی در آن است که رئیس کنست اختیار قابل‌توجهی در تعیین دستور کار پارلمان و پیشبرد لوایح قانونی دارد؛ اختیاری که اکنون در اختیار مخالفان نتانیاهو قرار گرفته است.

اما انتخاب کاهانا با جنجال‌های کم‌سابقه‌ای همراه شد. نمایندگان لیکود هنگام رأی‌دادن اعضای احزاب عربی، فریاد «شرم‌آور است» سر دادند. حزب لیکود نیز با انتشار بیانیه‌ای، انتخاب رئیس جدید را حاصل رأی کسانی دانست که آنها را «حامی تروریسم» خواند.

ایتمار بن‌گویر، وزیر امنیت داخلی، انتخاب کاهانا را شرم‌آور توصیف کرد و بتسلئیل اسموتریچ آن را «ننگ ابدی» نامید. شلومو کرعی، وزیر ارتباطات، نیز با استفاده از عبارت طعنه‌آمیز «رئیس عربی کنست»، وابستگی پیروزی کاهانا به آرای نمایندگان عرب را هدف حمله قرار داد.

در یکی از جنجالی‌ترین صحنه‌ها، زویکا مور، نماینده حزب صهیونیسم دینی، در اعتراض به انتخاب کاهانا، لباس خود را پشت تریبون کنست پاره کرد و این اتفاق را نشانه شکست بزرگی برای حاکمیت یهودی دانست.

با وجود پیروزی اردوگاه آیزنکوت، اختلافات داخلی مخالفان نتانیاهو همچنان پابرجاست. آویگدور لیبرمن با تشکیل دولتی که به حمایت احزاب عربی وابسته باشد مخالفت کرده و خواستار جلب مشارکت احزاب مذهبی حریدی شده است.

در مقابل، نفتالی بنت به مذاکره برای تشکیل دولت وحدت با لیکود تمایل نشان داده است؛ رویکردی که یائیر گولان و لیبرمن با آن مخالف‌اند.

نکته مهم آن است که نتانیاهو با وجود ازدست‌دادن ریاست کنست، همچنان نخست‌وزیر دولت موقت باقی مانده است. در مقابل، آیزنکوت اگرچه کنترل پارلمان را به دست گرفته، هنوز نتوانسته اختلافات شرکای احتمالی خود را برای تشکیل کابینه حل کند.

به این ترتیب، بحران اسرائیل نه با یک رأی‌گیری پایان یافته و نه با تغییر رئیس پارلمان فروکش کرده است؛ کنست رئیس تازه‌ای دارد، اما جدال بر سر قدرت همچنان ادامه دارد.