نویسنده: پدرام حسینی

در دو سال اخیر، وقایع و چرخه‌های تکراری به بخشی از رویدادهای بین‌المللی مرتبط با ایران تبدیل شده است. چرخه تکراری جنگ، مذاکره، جنگ و دوباره مذاکره، در کنار مواضع انفعالی و اشتیاق بی‌پایان پزشکیان و عراقچی به مذاکره، نه‌تنها دشمن آمریکایی ـ صهیونیستی را به عقب‌نشینی وادار نکرده، بلکه با القای تصور ضعف و عقب‌نشینی ایران، بر جسارت واشنگتن و تل‌آویو در تعرض و جنایت علیه کشور افزوده است.

در این میان، گروسی نیز به یکی از بازیگران تکراری این سناریو تبدیل شده است؛ مدیری که به‌جای بی‌طرفی، هر بار در بزنگاه تقابل، به‌جای پاسخگویی درباره رفتار آژانس، پرونده ایران را روی میز اتهام می‌گذارد.

اظهارات تازه مدیرکل آژانس در نشست شورای حکام، نمونه دیگری از همین رویکرد است. گروسی با اشاره به توقف بازرسی‌ها از تأسیسات ایران، به‌جز نیروگاه بوشهر، مدعی شد همکاری با تهران وجود ندارد و ابراز امیدواری کرد بازرسی‌ها در اسرع وقت از سر گرفته شود؛ اما در تمام این اظهارات، خبری از محکومیت صریح حمله آمریکا به تأسیسات هسته‌ای ایران در فردو، نطنز و اصفهان نیست. گویی در قاموس آژانس، بمباران تأسیسات تحت پادمان موضوعی حاشیه‌ای و مطالبه دسترسی از کشوری که هدف تجاوز قرار گرفته، مسئله‌ای اصلی است!

گروسی حتی توافق قاهره را که پس از تجاوز نظامی شکل گرفت و با مکانیسم ماشه به پایان رسید، به ابزاری برای مطالبه بازگشت بازرسی‌ها تبدیل کرده و درباره خروج احتمالی ایران از پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای نیز نسخه عاقلانه نبودن می‌پیچد؛ اما توضیح نمی‌دهد چگونه عضویت در پیمانی که نه مانع حمله به تأسیسات هسته‌ای شده و نه رژیم صهیونیستیِ غیرعضو را به پاسخگویی واداشته، قرار است امنیت ایران را تضمین کند؟

وقاحت ماجرا آنجاست که وقتی خبرنگاران از استاندارد دوگانه آژانس در برابر ایران و اسرائیل می‌پرسند، گروسی با تکیه بر عضویت یا عدم عضویت کشورها در ان‌پی‌تی، از پاسخ ماهوی فرار می‌کند. اسرائیل با برخورداری از زرادخانه هسته‌ای خارج از نظارت‌های پیمانی، همچنان از حاشیه امن برخوردار است؛ اما ایران، با وجود ۲۳ سال خویشتنداری و پرهیز از ساخت سلاح هسته‌ای، باید پیوسته در جایگاه متهم بنشیند.

این همان آدرس غلطی است که گروسی، ترامپ و روبیو با زبان‌های مختلف به تهران می‌دهند؛ مسیری که انتهای آن چیزی جز بی‌اعتبار شدن تعهدات، تشدید فشار و سوق دادن ایران به سمت بازنگری در سیاست هسته‌ای خود نیست. وقتی پیمان برای ایران محدودیت می‌آورد، اما برای اسرائیل هزینه‌ای ندارد، پیام عملی این ساختار چیزی جز «عضو نباش، پاسخگو نباش و با بمب اتم قدرت بساز» نخواهد بود.