جمهوریخواهان آمریکا نماد جنگطلبی و دشمنی با ایران هستند و دموکراتها نماینده دیپلماسی و توافقاند. این دوگانهسازی سادهاندیشانه، نهتنها با تاریخ سیاست خارجی آمریکا همخوانی ندارد، بلکه در سایه حضور برجامیها، عاشقان همیشگی دموکراتها در تهران، میتواند زمینهساز خطاهای پرهزینه در محاسبات سیاسی کشور شود.
یکی از مهمترین ویژگیهای رفتار دموکراتها، بهرهبرداری از میراث نظامی و امنیتی جمهوریخواهان است؛ بدون آنکه مسئولیت سیاسی آن را به همان اندازه بپذیرند. باراک اوباما پس از حمله نظامی جورج بوش به عراق و افغانستان، نهتنها میراث حضور نظامی آمریکا در این دو کشور را فوراً کنار نگذاشت، بلکه حضور و عملیات نظامی آمریکا در این کشورها در دوران او ادامه یافت. جو بایدن نیز پس از پایان دوره نخست ترامپ، با وجود شعار بازگشت به دیپلماسی، آمریکا را به انجام همان اندک تعهدات خود در برجام بازنگرداند.
امروز نیز همین الگو در حال تکرار است. دموکراتها ضمن تأیید محاصره دریایی ایران، در فضای سیاسی و رسانهای آمریکا به عادیسازی فشارهای بیشتر و حتی گزینه نظامی کمک میکنند. این رویکرد، در کنار تلاش برای جلب حمایت محافل قدرتمند طرفدار اسرائیل و حامیان مالی آن، نشان میدهد مخالفت ظاهری با شیوههای ترامپ الزاماً به معنای مخالفت با اهداف ضدایرانی او نیست.
اظهارات آندره کارسون، نماینده دموکرات مجلس نمایندگان از ایالت ایندیانا، در گفتوگو با سیانان نمونهای از این فضاسازی است. او با ادعای دریافت گزارشهای محرمانه درباره تهدیدهای ایران گفت گزارش مربوط به مخفیسازی مواد ساخت بمب در خاک آمریکا برایش تعجبآور نیست. کارسون همچنین مدعی شد ایران به دلیل تحولات منطقه و ازدستدادن کنترل خود، به دنبال تغییر موازنه است و احتمال دارد افراد هوادار یا کسانی که مستقل رادیکال شدهاند، اقداماتی را اجرا کنند. چنین اظهاراتی، بدون ارائه شواهد علنی و قابل ارزیابی، میتواند به ساختن فضای تهدید و توجیه اقدامات بعدی علیه ایران کمک کند.
نیویورکتایمز و عادیسازی جنایت علیه زیرساختهای ایران
در همین چارچوب، گزارش عجیب، بهغایت غیرمنطقی و مشکوک ۱۶ نوامبر نیویورکتایمز، رسانه نزدیک به دموکراتها، درباره سدها و پروژههای آبی ایران اهمیت ویژهای دارد. این گزارش با طرح این احتمال غیرعلمی که پروژههای انتقال آب، خطوط لوله، تونلها و سدها ممکن است برای پشتیبانی از توان نظامی ایران توسعه یافته باشند، عملاً زیرساختهای حیاتی و غیرنظامی کشور را در معرض برچسبگذاری امنیتی قرار میدهد؛ آن هم بدون ارائه اسناد متقن و قابل راستیآزمایی برای اثبات چنین ادعایی.
این گزارش با مشارکت صنم ماحوزی (یهودی ایرانیالاصل) و گفتوگو با برخی فعالان محیطزیست وطنفروش ایرانی (که نام کاوه مدنی، محبوب اصلاحطلبان نیز در آن هست) منتشر شده و نام دنیس سیترینوویچ، رئیس میز ایران در سازمان اطلاعاتی آمان نیز در آن دیده میشود. تسنیم نیز با بررسی این مقاله به ارتباطات حرفهای او با رونن برگمن، خبرنگار اسرائیلی، و نقش احتمالی چهرههای اطلاعاتی اسرائیل در تولید برخی گزارشهای رسانهای آمریکا اشاره کرده است. گمانهزنیها حاکی از این است که بهخصوص پس از گزارشهای جهتدار و مشکوک برگمن اسرائیلی و فرناز فصیحی نزدیک به ظریف در نیویورکتایمز، این بار این عناصر پشت نام عدهای که نام خود را ایرانی گذاشتهاند، دستورات اسرائیل را اجرا کنند.
مکس بلومنتال نیز این گزارشها را مبتنی بر حدس و گمانهایی دانسته که ممکن است اسرائیل و آمریکا برای توجیه بمباران سدهای ایران به آنها استناد کنند. مسئله اساسی اینجاست که وقتی یک رسانه دموکرات آمریکایی زیرساختهای آبی، تأمین آب و برق و سدهای یک کشور را در چارچوب اهداف نظامی بازتعریف میکند، عملاً میتواند در شکلدهی به توجیهات تبلیغاتی برای حمله به اهداف غیرنظامی نقش ایفا کند. این همان خطری است که تجربه گزارشهای جهتدار درباره بیمارستان الشفای غزه در سال ۲۰۲۴ نیز اهمیت آن را نشان داد.
نفیو و پترائوس؛ نشانههای اجماع دوحزبی برای فشار بر ایران
برای فهم عمق دشمنی دموکراتها با ایران، کافی است به مواضع ریچارد نفیو، دموکرات، از طراحان اصلی تحریمهای ایران در دولت اوباما، توجه شود. نفیو در مقالات متعدد در طی ۹ ماه اخیر نیز نشان داده است در ضدیت با ایران قطعاً گوی سبقت را از دولت ترامپ، از جمله هگست، روبیو و بنست همجنسباز نیز ربوده است.
او در مقاله آوریل ۲۰۲۶ خود، راهبردی فراتر از توافق جامع را به ترامپ پیشنهاد کرد: ورود ایران به منطقه خاکستری؛ نه جنگ تمامعیار و نه صلح، بلکه فشار مستمر، ضربات فرسایشی و مهار تدریجی. نفیو توصیه کرد واشنگتن به توافقی محدود برای باز نگهداشتن تنگه هرمز رضایت دهد، اما فشار حداکثری را حفظ کند. او همزمان بر سوءمدیریت اقتصادی، نارضایتی داخلی و ناتوانی احتمالی دولت پزشکیان در اداره همزمان اقتصاد و امنیت تمرکز کرد.
دشمنی بدون مرزبندی حزبی
فضاسازی ضدایرانی دموکراتها را نمیتوان جدا از پیوندهای قدرت و منافع مالی در سیاست آمریکا تحلیل کرد. حمایت از اسرائیل در واشنگتن، علاوه بر یک رویکرد راهبردی، با نفوذ لابیهای قدرتمندی همچون آیپک و شبکهای از اهداکنندگان بزرگ سیاسی یهودی گره خورده است؛ جریانهایی که برای حفظ برتری اسرائیل و تداوم اجماع ضدایرانی در کنگره و دولت آمریکا تلاش میکنند. نتیجه آن است که مخالفت ظاهری با سیاستهای جنگی ترامپ لزوماً به معنای مخالفت با جنگ علیه ایران نیست. آنان میتوانند با متهم کردن ترامپ به ناکامی، هزینه سیاسی تقابل را بر دوش رقیب جمهوریخواه بیندازند و همزمان با تشدید فضاسازی ضدایرانی، اهداف تلآویو را پیش ببرند.
با این حال، بخشی از جریان برجامی و وفاقی در داخل، با هر نشانهای از پیروزی دموکراتها دوباره سودای احیای رابطه عاطفی و سیاسی خود با واشنگتن را زنده میکند.
جنگ طلبی پشت نقاب مخالفت با جنگ
دموکراتها در حالی که از هزینههای سیاسی جنگ برای ترامپ بهرهبرداری میکنند، رسانههای نزدیک به این حزب با برجستهسازی تهدیدهای ادعایی ایران و امنیتیسازی زیرساختهای حیاتی کشور، زمینه روانی و رسانهای تشدید تقابل نظامی را فراهم میکنند؛ سناریویی دو سر برد که میتواند هم ترامپ را در باتلاق جنگ گرفتار کند و هم اهداف ضدایرانی اسرائیل را پیش ببرد.