نویسنده: علی نقدی
محسن امیریوسفی در پیامی ویدئویی به مناسبت اکران فیلمش در جشنواره فیلم لندن، مانند بسیاری از هم‌صنفان خود، تا توانست برای غرب و براندازان خوش‌رقصی کرد تا شاید تکه‌نانی از این طریق برای خود دست‌وپا کند. او، خود و امثال خود را فیلمسازهای مستقلی دانست که می‌خواهند از رنج و مشکلات مردم ایران بگویند، اما حاکمیت چنین چیزی را برنمی‌تابد. امیریوسفی احتمالاً مخاطبانش را مانند خود و هم‌صنفانش ابله فرض کرده است که چنین وقیحانه سخن می‌گوید. بعد از دو بار حمله به ایران و اعترافات مقامات آمریکایی و اسرائیلی به تسلیح مزدوران خود در ایران، کمتر کسی می‌تواند آن‌قدر مفتضحانه خود را به خواب زده و اباطیل نشخوار کند، مگر اینکه حلقوم اجاره‌ای همان دشمن در ایران باشد.
منظور امیریوسفی از سینمای مستقل، سینمایی است که بتواند تمام خواسته‌های ناتوی فرهنگی را علیه کشور اجرا کند و نظام حاکم هم برایش کف و سوت بزند. خیر آقای امیریوسفی. آنچه شما به‌عنوان استقلال معرفی می‌کنید، بردگی در قبال چند تکه نان و شهرتی زودگذر است که ناتوی فرهنگی مقابل شما می‌اندازد و به وقتش مانند پیشین نتانیاهو، شما را به زباله‌دان می‌اندازد.
در پیامتان فیلم را به کشته‌شدگان دی‌ماه تقدیم کردید، اما نگفتید کدام کشته‌شدگان؟ آیا منظور شما آن مدافع امنیت بود که به قتل صبر توسط مزدوران موساد و اربابان شما کشته شد یا مقصود شما همان مسلحین وحشی و کودتاچی بود که توسط ارباب اجاره شده بودند؟
امثال امیریوسفی کاسبان وضع موجودند و از وضعیت کنونی کشور لذت می‌برند. دلیلش هم واضح است. اگر وضع اجتماعی و سیاسی کشور چنین نبود، جای آثار دم‌دستی و مبتذل امیریوسفی در زباله‌دان بود، نه جشنواره‌های فیلم غربی. فیلمسازی که حتی یک اثر قابل اعتنا در کارنامه خود ندارد، بدون وضعیت اجتماعی کنونی ایران که دست‌پخت مزدوران غربی در داخل است، چیزی برای عرضه ندارد که با آن کاسبی کند.
در ریاکاری و شیادی امیریوسفی‌ها همین بس که حتی جرئت محکوم کردن متجاوزین به میهنشان را ندارند؛ چراکه می‌دانند حتی یک کلمه علیه ارباب غربی سخن بگویند، همان چند تکه نان هم از آن‌ها دریغ می‌شود.
اما وقاحت این جماعت عامل دیگری نیز دارد. بی‌عملی و عدم برخورد متناسب با کسانی که در حوزه فرهنگ آب به آسیاب دشمن می‌ریزند، این جماعت را وحشی‌تر و گستاخ‌تر کرده است. از وزارت فرهنگ و ارشاد دولت پزشکیان باید بپرسیم که این وضع تا کجا قرار است ادامه پیدا کند و اقدام علیه امنیت ملی در حوزه فرهنگ، در چه مرحله‌ای می‌تواند شما را به واکنش وادار کند؟
