- نویسنده: سعید مصباح
فوتبال دیگر آن مستطیل سبزی نیست که بعد از ۹۰ دقیقه تمام شود. فوتبال امروز بخشی از فرهنگ عمومی جامعه است؛ میلیونها نفر آن را میبینند، دربارهاش حرف میزنند و از رفتار چهرههایش الگو میگیرند. بنابراین وقتی مدیر یک باشگاه با ادبیات رکیک و زننده دهان باز میکند، دیگر نمیتوان پشت عبارتهای مضحکی مثل جو ورزشگاه و هیجان فوتبال پنهان شد. این بیاخلاقی است؛ ناهنجاری فرهنگی است و بدتر از همه، وقتی از سوی یک مدیر فوتبال رخ میدهد، توهین به شعور مخاطب است.
ویدئوها و صداهای ضبط شده از حواشی دیدار تراکتور و گلگهر واقعاً تأسفبار است. در یکی از این تصاویر و اصوات، خداداد عزیزی با الفاظ بسیار رکیک فردی را مورد خطاب قرار میدهد که به گمان برخی، امید عالیشاه است. اگر مدیران تراکتور هنوز خودشان را مدیر یک مجموعه فرهنگی ـ ورزشی میدانند، باید یک سؤال جدی از خودشان بپرسند: این چه فرهنگی است که قرار است نمایندگیاش کنید؟
مدیری که نمیتواند خشمش را کنترل کند و زبانش را مدیریت کند، چگونه قرار است فرهنگ یک باشگاه را مدیریت کند؟ عجیبتر اینکه این نخستین بار نیست که خداداد عزیزی حاشیهساز میشود. سالهاست هر بار نام او در فوتبال مطرح میشود، حاشیه و جنجال هم کنارش دیده میشود. پس مشکل دیگر یک لحظه عصبانیت نیست؛ مشکل، تکرار یک الگوی رفتاری است. سؤال اینجاست که مدیران تراکتور تا کجا میخواهند چشم روی این رفتارها ببندند؟
اما هواداران هم از مسئولیت مبرا نیستند. هوادارن تراکتور مدعی هستند که در دیگر شهرها به آنها فحاشی میشود اما بخشی از هوادارن تراکتور روی تمام فحاشیهای شهرهای دیگر را سفید کردهاند. فحاشی رکیک به عالیشاه پیش از شروع مسابقه، آن هم به بازیکنی که اساساً از کمحاشیهترین چهرههای فوتبال ایران است، نه کریخوانی است و نه تعصب. این اسمش ناهنجاری فرهنگی است. تعصب اگر قرار باشد با ناسزا و تحقیر معنا پیدا کند، دیگر ارزشی ندارد.
هواداران تراکتور و باقی تیمها هم باید بفهمند که ورزشگاه ملک شخصی آنها نیست. زن و کودک هم فوتبال میبینند. خانوادهها هم حق دارند فوتبال را بدون شنیدن سیل ناسزا دنبال کنند.
و مدیران فوتبال هم باید بفهمند دوران پنهانکاری تمام شده است. دیگر فقط دوربین صداوسیما نیست که صدا را قطع کند و فحاشی را از قاب تلویزیون بیرون بکشد. امروز هزاران دوربین موبایل در ورزشگاه روشن است. هر توهین، هر فحش و هر رفتار زشتی میتواند چند دقیقه بعد جلوی چشم میلیونها نفر باشد.
