جورج کلونی پس از اخذ جایزه شیر طلایی ونیز تصویری از آمریکا را به جشنواره آورد که معمولاً در ویترین‌های رسمی خارج از این کشور دیده نمی‌شود. بازیگری که در قلب یکی از مهم‌ترین رویدادهای سینمای جهان ایستاد و رئیس‌جمهور کشورش را به صریح‌ترین شکل ممکن نقد کرد و از تبدیل سیاست آمریکا به حکمرانی کم‌صلاحیت‌ترین‌ها گفت و تأکید کرد که هنرمند نباید به خاطر حرف‌زدن درباره سیاست و حقوق بشر ساکت شود. اهمیت این موضع فقط در نام کلونی نیست؛ در این است که چهره زشت آمریکا برای بخشی از سلبریتی‌های خودش نیز آشکارتر از گذشته شده است.

ماجرا اما از کلونی فراتر رفته است. وقتی مارک رافالو، بازیگر سرشناس آمریکایی، درباره ارتباط قدرت اقتصادی، رسانه‌ای و فناوری با آنچه در غزه می‌گذرد موضع می‌گیرد، با اتهام یهودستیزی مواجه می‌شود. پاسخ به این اتهام اما قابل توجه‌تر از خود اتهام است: حدود ۱۸۰ چهره یهودی از صنعت سرگرمی نامه‌ای در دفاع از رافالو امضا می‌کنند و استفاده از اتهام یهودستیزی برای خاموش‌کردن انتقاد مشروع را محکوم می‌کنند.

نام‌هایی چون خواکین فینیکس، جاناتان گلیزر، جوئل کوئن، تاد هینز، تونی کوشنر و والاس شان پای این نامه آمده است؛ چهره‌هایی که صریحاً می‌گویند اشاره به ارتباط میان آنچه در غزه رخ می‌دهد و آنچه در هالیوود و ساختار قدرت آمریکا می‌گذرد، نه یهودستیزی، بلکه بخشی از مسئولیت اخلاقی است.

این اتفاق از یک واقعیت مهم پرده برمی‌دارد: حتی در آمریکا نیز بخشی از هنرمندان دیگر حاضر نیستند قدرت را پشت پرده تقدس، سانسور یا برچسب‌زنی پنهان کنند. آنها درباره جنگ، غزه، انحصار رسانه‌ای، فناوری نظامی و عملکرد دولت خودشان حرف می‌زنند و هزینه‌اش را هم می‌پذیرند.

شاید مهم‌ترین تصویر این روزهای هالیوود همین باشد؛ آمریکایی که دیگر فقط منتقدان خارجی‌اش چهره تاریک آن را روایت نمی‌کنند، بلکه بخشی از ستاره‌های خودش نیز پرده را کنار زده‌اند. وقتی بازیگر آمریکایی می‌تواند رئیس‌جمهور، سرمایه‌دار و ساختار قدرت کشور خودش را نقد کند، معنای واقعی استقلال هنرمند هم روشن‌تر می‌شود: شجاعت، آنجا آغاز می‌شود که انتقاد، واقعاً هزینه داشته باشد.