نویسنده: علی نقدی
روزنامهنگار
جدیدترین ساخته سینمایی حمید نعمتالله درحالی اولین ماه اکران خود را پشت سر گذاشته که آمار فروش و تعداد سالنهای آن خبر از یک شکست تجاری میدهد. فیلم «بت» پس از سیودو روز نمایش، با سیوهشت هزار مخاطب و فروش پنج میلیارد و چهارصد میلیون تومان، ضعیفترین آمار کارنامه این کارگردان را ثبت کرده است.
کاهش تعداد سالنها و سانسها از بیستودو سالن به هشت سالن در عرض چند روز، نشاندهنده ریزش شدید مخاطب و بیمیلی سینماداران به ادامه اکران این اثر است. این افت شدید و تأسفبار در گیشه، تنها یک اتفاق تصادفی یا نتیجه رقابت با فیلمهای جدید نیست. ریشه این ناکامی را باید در گسست عمیق میان فیلم و بدنه اجتماع جستوجو کرد.
وقتی یک اثر سینمایی از دغدغههای واقعی مردم فاصله میگیرد و در فضای انتزاعی و هپروتی غرق میشود، طبیعتاً نمیتواند انتظار همراهی مخاطب را داشته باشد. سینمای ایران همواره زمانی به اوج موفقیت رسیده که توانسته است آینهای تمامقد از رنجها، شادیها و دغدغههای روزمره جامعه باشد. هنر سینما برای ارتباط برقرار کردن با توده مردم خلق شده است، نه برای نمایش در سالنهای خالی و خیره شدن به صندلیهای بیمخاطب. ساختن فیلمی که در هالهای از ابهام فرو رفته و هیچ پیوند عاطفی یا فکری با زندگی واقعی مخاطب ندارد، هنر نیست.
کارگردان بزرگی مانند حمید نعمتالله که پیشتر ثابت کرده است نبض جامعه را در دست دارد، این بار با اثری قدم به میدان گذاشته که انگار از همان ابتدا مخاطب عام را نادیده گرفته است. در نهایت باید پذیرفت مخاطب امروز سینما هوشمند است و برای تماشای آثاری که هیچ نسبتی با زیست جهان او ندارند، بلیت نمیخرد. اکران فیلمی که در همان هفتههای اول با چنین استقبالی سرد و ریزش سالنها مواجه میشود، هشداری جدی برای سینماگران است. فراموش نکنیم سینمای واقعی در میان مردم جریان دارد و ساختن اثر برای صندلیهای خالی، نهتنها هنر نیست، بلکه دوری از رسالت اصلی هنر هفتم است.