در طی چند سال گذشته، برخی محترمین، به بهانه شرایط امنیتی، جنگ و تلاطم موجود، سکوت در مقابل ترک یک واجب شرعی مسلم (حجاب) را توجیه میکنند. اما آیا سیره پیامبر اکرم(ص) و امام خمینی(ره) نیز چنین بوده است؟ مهمترین حوادث سال پنجم هجری(سال نزول آیات حجاب و اجباری شدن رعایت آن) که در منابع سیره و تاریخ اسلام ذکر شدهاند، عبارتاند از:
غزوه دومةالجندل
غزوه بنیمصطلق (مریسیع)
ماجرای افک (تهمت به عایشه)
نزول بخشی از احکام حجاب و آیات سوره احزاب
حفر خندق در اطراف مدینه
غزوه احزاب (جنگ خندق)
مبارزه امیرالمؤمنین علی(ع) با عمرو بن عبدود و کشته شدن وی
محاصره مدینه توسط ائتلاف قریش و قبایل عرب
شکست و عقبنشینی سپاه احزاب
غزوه بنیقریظ
داوری سعد بن معاذ درباره بنیقریظه
شهادت یا وفات سعد بن معاذ بر اثر جراحات جنگ خندق
نزول بخش مهمی از سوره احزاب
تشریع برخی احکام خانوادگی و اجتماعی، از جمله احکام مربوط به همسران پیامبر(ص)
اعزام چند سریه و مأموریت نظامی برای تأمین امنیت مدینه
یعنی پیامبر اکرم(ص) در سنگینترین سال نظامی، که درگیری با کفار و یهود همزمان بود، به موضوع حجاب پرداخت و احکام مربوط به آن را مورد توجه قرار داد.
امام خمینی(ره) نیز در ۱۶ اسفند ۱۳۵۷، تنها ۲۴ روز پس از پیروزی انقلاب، در حالی که کشور بسیار پرتلاطم بود و تقریباً هیچ نهاد مؤثر قانونی حاکم نبود و این دستور با مخالفتهای جدی همراه بود، دستور به رعایت حجاب دادند؛ مبتنی بر احکام شرعی، در حالی که قانون مربوط به سال ۶۲ و در اوج جنگ است.
پس اگر «جنگ»، «مشکلات امنیتی» و «تلاطم» ــ همان دلایلی که در چند سال گذشته برخی از محترمین برای عدم ورود به برخورد با ناهنجاریهای موجود میآورند ــ موجهکننده سکوت و ترک این واجب است، چگونه پیامبر اکرم(ص) و امام خمینی(ره) در چنین شرایطی به این مسئله ورود کردند؟
آیا آنان نمیفهمیدند که شرایط امنیتی و تلاطم وجود دارد؟ در نهایت، این سؤال جدی باقی میماند: آیا پیامبر اکرم(ص) و امام(ره) بهعنوان مؤسسان دین و انقلاب، بیشتر میفهمیدند یا ما؟
