نویسنده: محسن پوردادفر

رژیم صهیونیستی آرام‌آرام در حال تغییر دادن «واقعیت میدانی» در جنوب لبنان است و اگر این روند با یک پاسخ بازدارنده متوقف نشود، بعید نیست مذاکرات بعدی لبنان و رژیم صهیونیستی نه درباره خروج صهیونیست‌ها، بلکه درباره این باشد که تل‌آویو با چه عنوانی قرار است در بخش‌هایی از جنوب لبنان، از جمله ارتفاعات راهبردی علی‌الطاهر، باقی بماند!

رژیم صهیونیستی پس از ماه‌ها عملیات، از انهدام تأسیسات علی‌الطاهر سخن می‌گوید. به گفته برخی منابع رژیم، از ۱۴ مسیر تونل با طول بیش از ۵/۴ کیلومتر و استفاده از حدود ۱۱۰۰ تن مواد منفجره. وزیر جنگ رژیم نیز مدعی شده است که پس از این عملیات، منطقه امن قوی‌تری برای تشدید کنترل و تهدید حزب‌الله در عمق لبنان ایجاد شده است. این اظهارات را نباید صرفاً مصرف تبلیغاتی دانست. پشت این ادعا یک راهبرد روشن وجود دارد: تثبیت اشغال، گسترش منطقه حائل و تبدیل دستاورد موقت نظامی به واقعیت دائمی سیاسی.

استفاده از ۱۱۰۰ تن مواد منفجره در علی الطاهر شاید هنوز برخی را از خواب بیدار نکرده باشد! اما اگر این حجم از انفجار و تخریب، اشغال ارتفاعات راهبردی و اعلام صریح صهیونیست‌ها مبنی بر اینکه «منطقه را ترک نمی‌کنیم» نتواند حساسیت ایجاد کند، دیگر چه اتفاقی باید بیفتد تا خطر برای لبنان جدی گرفته شود؟

بدتر آنکه تجربه گذشته نیز پیش روی ماست. تفاهم‌نامه اسلام‌آباد که برخی آن را دستاورد می‌دانستند، در همان بند نخست خود عملاً ضمانت اجرایی پیدا نکرد و رژیم صهیونیستی از همان زمان به حملات و تجاوزات خود علیه لبنان ادامه داد. تنها تغییری که حاصل شد، توقف حملات مستقیم به بیروت بود؛ آن هم نه به دلیل تعهد تل‌آویو به تفاهم نامه، بلکه در سایه تهدید روشن ایران مبنی بر اینکه اگر بیروت را بزنید، تل‌آویو را می‌زنیم.

اکنون نیز اگر قرار باشد جنوب لبنان صرفاً در میز مذاکره تعیین تکلیف شود، باید پرسید دشمن با چه دستاوردی وارد آن میز خواهد شد؟ با مواضعی که تصرف کرده، زیرساخت‌هایی که منهدم کرده و واقعیتی که روی زمین ساخته است. در چنین شرایطی، مذاکره می‌تواند چگونه اسرائیل را بیرون کند؟

اینجاست که جمهوری اسلامی ایران باید معادله را تغییر دهد. همان‌گونه که زمانی تهدید حمله به بیروت با تهدید متقابل علیه تل‌آویو پاسخ گرفت، امروز نیز باید یک بازدارندگی منطقه‌به‌منطقه شکل بگیرد. اگر رژیم صهیونیستی در علی‌الطاهر تثبیت شود، باید بداند هزینه آن را در نقطه‌ای دیگر خواهد پرداخت.

این به معنای ورود شتاب‌زده به جنگ نیست بلکه منطق بازدارندگی برای جلوگیری از جنگ است. دشمن باید بداند هر متر پیشروی در خاک لبنان، برایش یک هزینه قطعی و قابل محاسبه ایجاد خواهد کرد.