نویسنده: مسعود حنیفی
برنامه گفتوگو محور در جام با اجرای مهیار حسن همچنان با گذشت روزها از جام جهانی دو هزار و بیست و شش در جریان است و مهمانان گوناگونی را دعوت میکند. وجود چنین برنامهای در ایام مسابقات جهانی ایرادی ندارد و بخشی از پوشش رسانهای رویدادهای ورزشی محسوب میشود. مسئله اصلی و نگرانکننده محتوای مطرحشده و حرفهایی است که مجری با مهمانانش در میان میگذارد. به عنوان مثال در اپیزود مربوط به السا فیروز آذر شاهد بودیم که طرف مقابل با بازی نون بیار کباب ببر سرگرم میشود و مجری بدون هیچ ملاحظهای وارد جزئیترین امور زندگی خصوصی او میگردد که این رویکرد در برنامههای پلتفرمی نامناسب و آسیبزا است. این سطح از ابتذال نشاندهنده یک مشکل عمیقتر و ریشهای در ساختار فرهنگی کشور است. مسئله صرفاً بیتفاوتی حکمرانی ما به مسئله حجاب شرعی نیست. مسئله اصلی سیاست رهاسازی است که دولت و جریانهای موسوم به وفاق ملی در حوزههای اقتصاد و اجتماع و رسانه در پیش گرفتهاند. این سیاست رهاسازی تمامعیار و بدون نظارت به فرهنگزدایی از زیست روزمره ایرانیان ختم خواهد شد. وقتی رسانه به جای تبیین ارزشها و هنجارهای اسلامی به عادیسازی ناهنجاریها بپردازد هویت جمعی ما دچار فرسایش شدید میشود. نتیجه طبیعی و اجتنابناپذیر چنین فرهنگزدایی گستردهای پذیرش بیچونوچرای استعمار جدید و سلطه نرم دشمن است. در این فضای مسموم جنگ استقلالطلبانه و مبارزه با سلطه خارجی برای بخش بسیار عظیمی از جامعه ایران بیمعنا و بیهدف جلوه داده میشود. نخبگان و مسئولان رسانه باید بدانند که این مسیر بسیار خطرناک است. آنها با ظاهری فریبنده و به اسم حفظ انسجام اجتماعی در واقع در حال مقاومتزدایی از انسان ایرانی هستند. این فرآیند تدریجی باعث میشود که نسل جوان ارتباط خود را با ریشههای تاریخی و مذهبی خود از دست بدهد و در نهایت هویت ملی ما در برابر تهاجم فرهنگی آسیبپذیر شود. این مقاومتزدایی یعنی تهی کردن جامعه از روحیه ایستادگی و تسلیم کردن نسل جدید در برابر هجمههای فرهنگی دشمن. ما نیازمند بازنگری فوری و جدی در سیاستهای رسانهای هستیم تا از این سقوط فرهنگی جلوگیری کنیم و هویت مستقل ایرانی را برای آیندگان کشور حفظ نماییم.