نویسنده: محمد قربانی
ایمان صفا، بازیگر متوسط الحال و میانمایه سینما و تلویزیون، اخیراً در استوری اینستاگرامش مدعی شده است که به اندازه عزاداران حوادث ۱۸ و ۱۹ دی، برای شهدای میناب، ناو دنا و سربازان کشور نیز عزادار است و از تلاش برای مصادره ایدئولوژیک این قربانیان و آن شهدا هم بشدت شاکیست. با این حال، بررسی مواضع پیشین او و تقابلهای رسانهایاش نشاندهنده تناقضاتی جدی در این ادعاهاست.
صفا که پیش از این در برنامه «دری به روی جام» در کنار چهرههایی چون سعید اکبری و آزاده سدیری حضور یافته و مواضع انتقادی تندی نسبت به ساختار حاکمیت داشته است، اکنون از وحدت ملی و همدردی سخن میگوید! این تغییر لحن ناگهانی البته، به جای آنکه ناشی از دغدغهمندی واقعی برای جان ایرانیان باشد، یک تاکتیک رسانهای برای مبرا کردن خود و جریان همسویش از مسئولیت پیامدهای حوادثی است که خود در تشدید آن نقش پررنگی داشتهاند. استدلال او مبنی بر اینکه «اینها همه بچههای ایرانند»، وقتی در کنار سابقه تقابل او با نهادهای کشور قرار میگیرد، از نظر منطقی با چالشهای جدی مواجه میشود. همینجا نقطه بگذارید و اجازه دهید بگوییم، افرادی که پیشتر با کنایه و تمسخر به ساختار کشور پرداختهاند، نمیتوانند امروز با تغییر رویکرد، قربانیان ناشی از همان تقابلها و آشوبها را بهانهای برای فرار رو به جلو قرار دهند و دیگران را به مصادره ایدئولوژیک متهم کنند. در نهایت، اینگونه مواضع دوگانه، به جای التیام دردهای مردم، نشاندهنده یک بازیگری سیاسی فرصتطلبانه است. صفا و همفکرانش نمیتوانند یک روز با دهنکجی به حاکمیت، بستر ناامنی و حوادثی چون ۱۸ و ۱۹ دی را تشدید کنند و روز بعد، با متهم کردن دیگران به مصادره ایدئولوژیک، خود را از پیامدهای این فضا مبرا جلوه دهند. این رویکرد بهشدت دوگانه مبتنی بر انسانیت و دردمندیهای زودگذر اینستاگرامی نیست و بیش از هرچیز محاسبه سیاسی و تلاش برای حفظ منافع جناحی در شرایط بحرانی را از طرف صفا و افرادی چون او نشان میدهد.