فقط یک سال زمان برد تا اصلاحطلبانی که از بیبرنامهترین نامزد انتخابات برای مردم ایران ناجی ساخته بودند، لباس طلبکار به تن کرده و بجای پاسخگویی بابت وضعیت موجود، در جایگاه منتقد بنشینند.
مثلا روزنامه اصلاحطلب سازندگی که به پزشکیان لقب امید ایران داده بود، نتوانسته همچنان نسبت به افزایش قیمت هر روزه کالاهای اساسی مردم سکوت کند و فقط در یک مورد به افزایش قیمت روزانه لبنیات اشاره کرده و در نهایت نوشته است که «مردم دیگر تعجب نمیکنند که قیمتها هر بار با عددی تازه فروخته شود».
دولت چهاردهم در مدیریت امور دولت طوری عمل کرده که حتی صدای رسانههای حامی دولت هم درآمده است. اما سازندگی و امثالهم بهعنوان جریان رسانهای حامی پزشکیان و دولت، باید این را هم در نظر داشته باشند که به همان اندازهای که بیبرنامگی و سوءمدیریت دولت چهاردهم در بوجود آمدن وضعیت کنونی نقش داشته، مقصر وضع موجود هستند.
اگر قرار بر انتقاد از سوءمدیریت دولت چهاردهم باشد، اصلاحطلبان باید در جایگاه مقام پاسخگو بنشینند نه مطالبهگر.
