بازرس مجمع عالی نمایندگان کارگران گفت: افزایش نرخ بیکاری در هر سه گروه کل، جوانان و ۱۸ تا ۳۵ سال نسبت به سال قبل، یعنی سیاستهای اشتغالی سال گذشته شکست خورده و بازار کار در حال انقباض است.
به گزارش گروه اقتصادی روزنامه نوبنیاد؛ با افزایش نرخ بیکاری کل کشور به ۹.۱ درصد، نشانههای انقباض بازار کار و دشواری جذب جمعیت فعال بیش از پیش نمایان شده است. بازرس مجمع عالی نمایندگان کارگران میگوید: وقتی نرخ بیکاری کل کشور به ۹.۱ درصد میرسد و نسبت به سال گذشته ۱.۸ درصد افزایش مییابد، این نشاندهنده آن است که اقتصاد ما در جذب جمعیت فعال دچار مشکل است و این روند صعودی، فشار مضاعفی بر دوش طبقه کارگر و متقاضیان کار وارد میکند. حمیدرضا امامقلیتبار افزود: بسیار تکاندهنده است که ۲۳.۴ درصد از جمعیت فعال ۱۵ تا ۲۴ ساله بیکار هستند. اینکه این شاخص نسبت به سال گذشته ۳.۷ درصد رشد کرده، یعنی ما در حال از دست دادن پتانسیلهای انسانی در حیاتیترین سن بهرهوری هستیم. وقتی تقریباً از هر چهار جوان، یکی بیکار باشد، ما با یک بحران اجتماعی ـ اقتصادی روبهرو هستیم که نیاز به مداخلات فوری دارد.
او با اشاره به گروه سنی ۱۸ تا ۳۵ ساله تصریح کرد: نرخ ۱۷.۵ درصدی بیکاری در این گروه سنی که نسبت به سال قبل ۳ درصد رشد کرده، نشان میدهد که حتی با افزایش تجربه و سن، باز هم بازار کار توان پذیرش این حجم از نیروی کار را ندارد. این وضعیت منجر به ناامیدی در میان جوانانی میشود که موتور محرک تولید در هر کشوری هستند. ما نباید به اعداد بسنده کنیم؛ این افزایش نرخ بیکاری در تمام سطوح، نیازمند بازنگری در سیاستهای اشتغالزایی و حمایت از تولیدات ملی است تا بتوانیم مسیر ورود جوانان به بازار کار را هموار کنیم. این فعال کارگری تأکید کرد: رشد ۳.۷ درصدی بیکاری جوانان نشان میدهد که سیستم آموزشی ما در حال تولید نیروی کار است، اما اقتصاد تولیدی کشور توان جذب این نیروها را ندارد. این یعنی «شکاف مهارت» یا «رکود در بخشهای تولیدی».
امامقلیتبار گفت: افزایش نرخ بیکاری در هر سه گروه کل، جوانان و ۱۸ تا ۳۵ سال نسبت به سال قبل، یعنی سیاستهای اشتغالی سال گذشته شکست خورده و بازار کار در حال انقباض است. وی بیان کرد: افزایش بیکاری شهری نسبت به روستایی نشاندهنده این است که مهاجرت به شهرها دیگر منجر به اشتغال نمیشود و شهرها به جای مرکز فرصتها، به مرکز تجمع بیکاران تبدیل شدهاند. بازرس مجمع عالی نمایندگان کارگران با اشاره به بیکاری ساختاری زنان ادامه داد: تکرار عبارت «بیشتر بودن نرخ بیکاری زنان» در تمام گروههای سنی، نشاندهنده یک مشکل ساختاری است؛ یعنی مشکل تنها «کمبود شغل» نیست، بلکه «نوع شغلها» یا «شرایط محیط کار» است که مانع از حضور زنان در چرخه تولید میشود.