بدون تردید یکی از مهمترین مؤلفههای قدرت نظام جمهوری اسلامی ایران، حضور خیابانی مردم در میادین و حمایت آنها از میدان و نیروهای مسلح است. موضوعی که علاوه بر خنثیسازی توطئه دشمن آمریکایی-صهیونیستی مبنی بر تبلیغات جهانی علیه ایران، باعث شد خیال میدان و نیروهای مسلح از فتنه و جنگ داخلی راحت شود تا با ارادهای منسجمتر، تنها دغدغه مبارزه میدانی در برابر دشمن متجاوز را داشته باشند. در همین راستا نباید به مسائلی که باعث کاهش حضور خیابانی مردم میشود پرداخت. مردمی که به خونخواهی رهبر شهید انقلاب بیش از ۹۰ روز در میادین حضور دارند نباید با برخوردهای وحدتشکنانهای که با اسم وحدت انجام میشود مواجه باشند. گرفتن انگیزه حضور و برخورد با نقدهای دلسوزانه مردم خیابان که غالباً از طریق پلاکاردهای محتوایی متعدد به مسئولین منتقل میشود، از جمله مواردی است که نباید ساده از کنار آن گذشت. مردم خیابان نیاز به شفافیت و صداقت دارند و این توقع صحیح نیست که نسبت به مذاکرات و کمرنگ شدن ادبیات انتقام رهبر شهید انقلاب سکوت کنند. با سکوت دلسوزان خیابان نسبت به مذاکرات نامطمئن و پر از ابهام که از رسانههای آمریکایی به گوش میرسد. شاید خیال برخی مقامات سیاسی آسوده شود، اما پیام خطرناک آن یک چیز است: دلسردی و کاهش انگیزه حضور مردم! خیابان خالی یعنی تیر دشمن به قدرت معنوی جمهوری اسلامی ایران به هدف خواهد خورد. بنابراین نباید با نادیده گرفتن خطوط قرمز تعیین شده از سوی رهبر انقلاب، مردم خیابان را دلسرد و بیانگیزه کرد.