وضعیت بحرانی سینمای ایران برای جذب مخاطب، از مدتی پیش آغاز شده است و آثار جنگ این مسئله را تشدید کردهاند. اکنون سینماگران و دستاندرکاران حوزه تولید و پخش درصدد آن هستند تا شرایط را به حالت عادی روزهای گذشته برگردانند. اگر از این پرسش اساسی که چرا سینمای ما با وجود ضرر صد در صدی اغلب آثارش همچنان به مسیر تولید و توزیع فیلمها ادامه میدهد و از تکاپو نمیاُفتد بگذریم، نمیتوانیم نیت افراد زحمتکش حاضر در این عرصه را که حیات اقتصادیشان وابسته به رونق سینماست، نادیده بگیریم. آنها اگر فیلمها فروش خوبی داشته باشند از خط اول منتفعان محسوب میشوند و اگر دکمه آپارات خاموش شود بیش از باقی افراد ضرر میبینند.
اکنون یکی از تهیهکنندگان شناختهشده سینمای ما به خیال خودش راهکاری برای برونرفت از این شرایط ارائه داده که میتواند در کوتاه و میانمدت به کارمان بیاید. حال این راهکار چیست؟ «جواد نوروزبیگی» تهیهکننده آثاری نظیر «برادران لیلا» و «خرس» گفته که برای بازگشت رونق به سالنها باید آثار توقیفی در مسیر نمایش عمومی قرار بگیرند! تهیهکننده محترم، فقط نوک بینیاش را میبیند و فهم دقیقی نسبت به مناسبات بازار و اینکه مخاطب چگونه فکر میکند ندارد. در واقع این نوع نگاه حاصل برساخت تعدادی از رسانههای اصلاحطلب است؛ آنها استدلال میکنند که سانسور باعث پائین آمدن آمار بینندگان سینما شده و هیچ دلیل دیگری در این میان وجود ندارد که بتوان به واسطه آن اوضاع را تحلیل کرد! سانسور تنها بخشی از مسئله است، اما راه برونرفت از این وضعیت لزوما طرح اکران فیلمهای توقیفی نیست.
نوروزبیگی تمایل به اکران نسخه اصلی برادران لیلا و خرس دارد. آنها که سینمای ایران را به شکل جدیتری دنبال میکنند میدانند که تماشای دوباره آثاری که مخاطب قبلا آنها را از نظر گذرانده نمیتواند ایشان را با سینما آشتی دهد، چون اثر بخشی از ظرفیت نمایشیاش را پس از مرحله قاچاق از دست داده و دیگر جذابیتی برای بینندگان هدفش ندارد. از سوی دیگر اکران فیلم خرس هم توجیهی ندارد، زیرا این فیلم از مدتها پیش در دسترس کاربران اینترنتی قرار گرفته و لازم نیست کسی برای تماشای یک اثر تلویزیونی زحمت حضور در سالنهای سینما را به خود بدهد.