سعید مصباح
اگر بخواهیم تا اینجای کار یک برنامه را بهعنوان موفقترین و حرفهایترین محصول فوتبالی تلویزیون در حالوهوای جام جهانی معرفی کنیم، بدون تردید «بیست، بیست و شش» در صدر فهرست قرار میگیرد.
برنامهای که برخلاف بسیاری از تولیدات ماه اخیر، برای جلب توجه مخاطب به حاشیه پناه نبرده و تلاش نکرده با جنجالهای مصنوعی، دعواهای ساختگی یا نمایشهای اغراقآمیز، خود را به صدر گفتوگوها برساند.
بخشی از برنامههای ورزشی مرتبط با جامجهانی گرفتار این تصور اشتباه شدهاند که هرچه صدای مجری بلندتر باشد، هرچه تنش میان مهمانان بیشتر شود و هرچه فضای برنامه ملتهبتر جلوه کند، مخاطب بیشتری جذب خواهد شد. از سوی دیگر، برخی رسانهها نیز برای دیده شدن، به لگدپرانیهای شبهسیاسی زرد و موضعگیریهایی روی آوردهاند که نه نسبتی با ورزش دارد و نه کمکی به آگاهی مخاطب میکند؛ فقط الگوریتمها را راضی میکند و چند ساعت بیشتر در فضای مجازی دیده میشود.
در چنین فضایی، «بیست، بیست و شش» مسیر دیگری را انتخاب کرده است؛ مسیری که شاید پر سر و صدا نباشد، اما حرفهای، محترمانه و ماندگار است. این برنامه فوتبال را به متن بازگردانده است. تحلیل فنی، گفتوگوی آرام، احترام به مهمان و پرهیز از خودنمایی مجری، مهمترین ویژگیهایی است که آن را از بسیاری از برنامههای مشابه متمایز میکند.
یکی از نقاط قوت برنامه، درک درست سازندگان از جایگاه مجری است. رسول مجیدی و حمید محمدی نیامدهاند تا خودشان ستاره برنامه باشند؛ آمدهاند تا به فوتبال و مهمانان فرصت دیده شدن بدهند. آنها میپرسند، گوش میکنند و اجازه میدهند روایت شکل بگیرد؛ رفتاری که این روزها در تلویزیون کمیاب شده است.
موفقیت یک برنامه فوتبالی را نباید با تعداد کلیپهای جنجالی یا میزان وایرال شدن دعواهایش سنجید. معیار اصلی، کیفیت محتوا و اعتمادی است که نزد مخاطب ایجاد میکند. «بیست، بیست و شش» تا امروز نشان داده که میتوان بدون هیاهوی تصنعی هم مخاطب داشت و حتی اثرگذارتر بود.
شاید همین ویژگی باعث شده است که این برنامه، با فاصله، بهترین برنامه فوتبالی تلویزیون در ماههای اخیر باشد؛ برنامهای که ثابت کرد هنوز هم میتوان برای فوتبال برنامه ساخت، نه برای دیده شدن مجری و نه برای تولید حاشیه.