معروف است که جناب ابن سینا، زمانی که در حلِّ مسئلهای علمی درمانده بود و با وجود مطالعه مکررِ دهها باره کتب مرتبط، گرهای از آن نمیگشود، به خلوت میرفت، نماز میخواند و از خداوندِ رحمان مدد میجست؛ آنگاه مسئله برایش آشکار میشد. همین رویکرد بود که او را به تأثیرگذارترین چهره تاریخ در حوزه طب تبدیل کرد.
این روزها در احوالاتِ سه دانشمندِ شهید و پیشرو در سه حوزه راهبردیِ پس از انقلاب اسلامی تأمل میکردم؛ دانشمندانی که قدرتِ امروزِ ایران مرهونِ تلاشهای آنهاست و توانستند دشمن را در عرصههای کلیدی به عقب برانند:
· شهید فخریزاده در فیزیک هستهای،
· شهید تهرانی مقدم در موشکی،
· شهید کاظمی آشتیانی در حوزه سلولهای بنیادی.
هر سه شهید اگر میخواستند از مسیرهای معمولِ جهانی به این قلههای علم و فناوری دست یابند، حتی عمرِ چند نسل نیز برای رسیدن به چنین توفیقاتی کافی نبود. نکته مشترکِ آنها این بود که پیش از دانشمند بودن، عارفِ بالله بودند؛ نگاهی توحیدیِ قوی و حالتی از فناء فیالله داشتند. همین ویژگی دستشان را برای یاریِ دین خدا و حرم الهی (ایران) پر کرد.
شاید اگر امروز در سایر عرصهها – اقتصاد، سیاست، فرهنگ و… -با نقصهای فراوان روبهرو هستیم، ریشه در این داشته باشد که قلبمان را کاملاً در اختیارِ خدا نگذاشتهایم؛ حال آنکه: «وَمَا جَعَلَهُ اللَّهُ إِلَّا بُشْرَى لَكُمْ وَلِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُكُمْ بِهِ وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِیزِ الْحَكِیمِ»
