داستان تکراری و در عین حال تکاندهندهای است: در قلب پاریس، مهدِ ادعایی آزادی، پارلمان تصویب میکند که حضور کودکان زیر ۱۵ سال در شبکههای اجتماعی ممنوع شود. در همان حال و در گوشهای دیگر از دنیا، با یک اشاره انگشتِ مدیران پلتفرم آمریکایی «ایکس»، اصالت حسابهای رسمی مقامات ارشد جمهوری اسلامی ایران (از رئیس قوه قضائیه و وزیر امور خارجه تا دبیر شورای امنیت ملی) سلب و به حسابهای فیک اختصاص مییابد. تضادِ معنادار میان این دو صحنه، پرده از یک واقعیت تلخ برمیدارد: «فضای مجازی، نه یک بستر رفاهی، بلکه دقیقاً یک میدان جنگ تمامعیار است.»
مدتهاست که هرگاه نخبگان و دلسوزان نظام از لزوم اعمال حاکمیت و قاعدهمند کردن این زیستبوم سخن گفتهاند، با لشکری از برچسبزنهای سازمانیافته مواجه شدهاند که با کلیدواژه «کرهشمالیسازی»، هرگونه قانونمندی را معادل انسداد و تحجر معرفی میکنند. اما واقعیتِ میدان نشان میدهد که اتفاقاً این «رهاشدگی» فعلی، بزرگترین تهدید برای آزادی و امنیت ملی ماست. مشاهده عینی فضای یله و رهای ایران نشان میدهد که هر انسان آزادهای که به سمت صیانت از مرزهای فرهنگی حرکت میکند، با سیلی از تخریب مواجه میشود تا جاده برای تسلط دشمن هموار بماند.
نمیتوان دم از اقتدار زد اما زیرساختِ فکری، عقیدتی و فرهنگی جامعه را در پلتفرمهایی همچون تلگرام، ایکس و اینستاگرام به حال خود رها کرد. دشمن در این نبرد ناهمتراز، با بکارگیری تمام توان مادی و معنوی، از عملیاتهای پیشین خود درس گرفته و با آسیبشناسی دقیقتر از گذشته وارد میشود تا به رهزنی فکر و عقیده بپردازد. آنها از ابزار «تکنولوژی» برای براندازی حاکمیت استفاده میکنند و ما هر بار از همان سوراخِ «رهاشدگی»، ضربات کاریتری میخوریم.
وقت آن رسیده که بپذیریم حکمرانی ملی بدون تسلط بر فضای مجازی و دستیابی به استقلال دیجیتال، سرابی بیش نیست. مدیریت این فضا، نه یک انتخاب سیاسیِ سلیقهای، بلکه یک ضرورت حیاتی برای صیانت از هویت ایران اسلامی است. باید از لاک دفاعی خارج شد و پیش از آنکه دشمن ضربه نهایی را در این میدان مینِ دیجیتال وارد کند، حاکمیتِ قانون را مستقر کرد.
عبور از این برزخِ بیقانونی، مستلزم ارادهای پولادین برای پایان دادن به «کاپیتولاسیون پلتفرمی» است؛ جایی که الگوریتمهای بیگانه، قاضی و مجریِ احکام علیه ارزشهای ملی ما شدهاند. نباید اجازه داد «دیکتاتوری لایکها» و تروریسم سایبری، جایگزین مردمسالاری دینی و امنیت روانی جامعه شود. بازی در زمین دشمن، نتیجهای جز خلع سلاح تدریجی ارادهها نخواهد داشت؛ لذا تحقق «دیپلماسی مقتدرانه دیجیتال» و بومیسازی زیرساختهای استراتژیک، تنها راه صیانت از استقلال ملی در عصر حکمرانی دادههاست.