به گزارش نوبنیاد؛ شورای تبیین مواضع بسیج دانشجویی در نامهای به رئیس دیوان عالی کشور خواستار شفافیت در ابهامات حقوقی پرونده شهید آرمان علیوردی شد و تاکید کرد که این پرونده نیازمند بازبینی میباشد.
در ابتدای این نامه آمده است: پرونده شهید والامقام «آرمان علیوردی» را میتوان «سنگ محکی برای قاطعیت دستگاه قضا» دانست؛ لذا مطالبه ما شفافسازی جزئیات پرونده و مستندات دادگاه بدوی و تجدیدنظر برای قضاوت منصفانه صاحبنظران است. در ادامه نامه سوالاتی از دستگاه قضا مطرح شده است.
۱. چرا در دادگاه بدوی متهمان به «مشارکت در قتل» محکوم شدند، اما در تجدیدنظر فقط یک ضربه عامل مرگ شناخته شد؟ این تغییر نتیجه ناشی از تناقض در گزارشهای پزشکی قانونی است یا عوامل دیگر؟ چرا با ابهام در تعیین ضارب نهایی، راه فرار از قصاص باز شده است؟
۲. طبق ماده ۳۸۷ قانون مجازات اسلامی، جراحاتِ پیش از ضربه کشنده که منجر به فوت نشدهاند، موضوعی مستقل برای قصاص جرح هستند. با وجود تصاویرِ گویای شکنجه و جنایات متعدد بر پیکر مطهر شهید، چرا هیچ حکم «قصاص جرح» برای متهمان صادر نشده است؟
۳. اگر به هر دلیلی قصاص عضو مقدور نبوده، طبق قاعده «تعدد اسباب و مسببات» و مستند به ماده ۶۱۴ قانون مجازات اسلامی، میبایست دیه جراحات علاوه بر دیه نفس محاسبه و یا تعزیر درجه ششم ثابت شود. اما چرا تنها به دیه نفس اکتفا شده است؟ چرا در این پرونده خبری از ثبوت دیه جراحات متعدد یا تعزیرات درجه ۶ (حبس و جریمه نقدی) که در ماده ۱۹ قانون مجازات اسلامی تفصیلات آن مقرر شده، نیست؟
۴. اگر متهمان از مشارکت در قتل تبرئه شدهاند، به جهت مساهمت در تسهیل قتل، طبق بند «پ» ماده ۱۲۶، بدون تردید «معاون در قتل» محسوب میشوند. چگونه متهمانی که در دادگاه بدوی به قصاص محکوم بودند، اکنون تنها به ۵ سال حبس محکوم شدهاند؟! چگونه حتی برای آنها از مجازات مناسب معاون در قتل هم خبری نیست؟! این موضوع اگر نشانگر تسامح و تقلیلِ غیرقانونی مجازات نیست، پس نشانه چیست؟