نزدیک به یک ماه از آغاز اختلالات گسترده در چهار بانک ملی، صادرات، تجارت و توسعه صادرات میگذرد؛ بحرانی که با عنوان حمله سایبری اعلام شد.
به گزارش گروه اقتصادی روزنامه نوبنیاد؛ از همان روزهای نخست، خودپردازها از کار افتادند، کارتخوانها خطا دادند، اپلیکیشنهای بانکی ناپایدار شدند و حتی انتقال وجه میان حسابها به مسئلهای زمانبر و پرابهام تبدیل شد. امروز نیز، با وجود وعدهها برای بازگشت کامل خدمات، همچنان این مشکلات ادامه دارد.
بانکها در اطلاعیهای از فعال شدن بخشی از خدمات خود خبر دادهاند؛ با این حال، مشتریان این بانکها میگویند: انتقال وجه میان حسابها با تأخیر انجام میشود یا اصلاً به مقصد نرسیده است؛ یعنی رفع اختلال در سطح اطلاعیه، با رفع اختلال در سطح واقعی فاصله دارد. مشتریای که برای خرید فوری نیاز به جابهجایی وجه داشته، پس از کسر مبلغ از حساب مبدأ، روزها در انتظار نشسته و نهایتاً با پاسخهایی متناقض، از ۴۸ ساعت کاری تا ۳۰ روز کاری، روبهرو شده است.
سید علی مدنیزاده، وزیر امور اقتصادی و دارایی، هفته گذشته وعده حل کامل این معضل زیرساختی را داد، اما مشتریان بانکها میگویند کندی خدمات و قطعیهای پراکنده، بهویژه در درگاههای خدماترسانی برخی از این بانکها، همچنان ادامه دارد که به عنوان نمونه میتوان به بانک تجارت اشاره کرد. همچنین استفاده از اپلیکیشنهای بانکی نیز همچنان با مشکل مواجه است.
علیرضا قیطاسی، دبیر شورای هماهنگی بانکهای دولتی، اعلام کرد که اختلالهای ایجادشده ناشی از یک حمله سایبری علیه این بانکها بوده است. او افزود: «تلاش شبانهروزی تیمهای فناوری بانک مرکزی، شرکت خدمات انفورماتیک و بانکها ادامه دارد و انتظار میرود بخشهای باقیمانده خدمات نیز تا پایان هفته به وضعیت عادی بازگردد.» محمد سعید طباطبایی، مدیرعامل شرکت خدمات انفورماتیک، نیز اعلام کرد که اگرچه خدمات پایه تا حدی بازیابی شدهاند، اما سامانه هنوز با تمام ظرفیت خود فعالیت نمیکند.
بانک مرکزی و مدیران بانکی میگویند اطلاعات مشتریان آسیب ندیده و خدمات پایه بهتدریج در حال بازگشت است. اما مسئله اصلی فقط «امنیت دادهها» نیست؛ مسئله، کارایی و اعتماد است. اگر بانکها و بانک مرکزی نمیتوانند زمان بازگشت کامل خدمات، وضعیت تراکنشهای معوق و سازوکار جبران خسارت را روشن کنند، طبیعی است که نگرانی مشتریان از اصل اختلال، به بیاعتمادی مزمن تبدیل شود. بنابراین، بحران چهار بانک فقط یک حادثه سایبری نیست؛ نشانهای است از شکاف میان اطلاعیهها و تجربه مردم؛ و تا زمانی که سامانهها واقعاً پایدار نشوند، این شکاف همچنان باقی خواهد ماند.