نویسنده: احسان میرباقری
ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن که قرار بود نماد قدرت دریایی آمریکا در جنگ علیه ایران باشد، اکنون به یکی از نشانههای فرسودگی ماشین جنگی این کشور تبدیل شده است. ناوی که بیش از ۲۰۰ روز بدون توقف در دریا مانده و گزارشها از کمبود مواد غذایی و اقلام ضروری، مشکلات بهداشتی، خرابی تجهیزات و فشار شدید روانی بر خدمه آن حکایت دارد. تا جایی که شماری از ملوانان اقدام به خودکشی و پریدن از عرشه کردهاند.
بلکه بهعنوان نمادی از فرسودگی و فشار ناشی از جنگ و مأموریتهای طولانیمدت خبرساز شده است. گزارش روزنامه نیویورک پست از شرایط وخیم این ناو، ابعاد تازهای از هزینههای پنهان حضور نظامی آمریکا در منطقه را آشکار کرده است.
بر اساس این گزارش، دستکم دو ملوان ناو لینکلن در جریان مأموریت طولانیمدت خود تلاش کردهاند از عرشه به دریا بپرند و یک نفر نیز در اوایل ماه اوت واقعاً به آب افتاده، اما به سرعت نجات داده شده است. خانوادههای برخی خدمه نیز از وضعیت روحی بسیار نامناسب آنان سخن گفتهاند. وضعیتی که نشان میدهد فشار مأموریت تنها به خستگی جسمی محدود نمانده و به مرحله فرسایش روانی نیروها رسیده است.
ماجرا زمانی جدیتر میشود که بدانیم این ناو از بیش از ۲۰۰ روز پیش هیچ توقفی در بندر نداشته و بنا بر گزارشها، رکورد طولانیترین حضور متوالی یک ناو هواپیمابر آمریکایی در دریا را شکسته است. لینکلن در ابتدا قرار بود مأموریتی هفتماهه در دریای چین جنوبی داشته باشد، اما در ماه ژانویه به دریای عرب منتقل شد و در ادامه در عملیات نظامی آمریکا علیه ایران به کار گرفته شد. مأموریتی که قرار بود موقتی باشد، عملاً به استقراری فرسایشی و نامعلوم تبدیل شده است.
گزارشهای منتشرشده درباره وضعیت داخلی ناو نیز تکاندهنده است. «مایک لوین»، نماینده دموکرات کالیفرنیا، از دوشهای کپکزده، توالتهای خراب، نبود آب گرم برای هفتهها و کمبود اقلامی مانند صابون، خمیردندان و مواد بهداشتی خبر داده است. حتی گفته شده برخی وعدههای غذایی به نیمفنجان برنج و دو نان محدود شده است.
اما روایت یک ملوان که پیامهای او توسط روزنامهنگار آمریکایی، آرون پارناس، منتشر شده، تصویر تلختری ارائه میکند. این ملوان گفته است خدمه سه ماه است حتی شیر ندیدهاند و به جز گوشت منجمد، غذای تازه بسیار محدودی دریافت میکنند. چراکه برخی محمولههای غذایی در مسیر طولانی تدارکاتی فاسد میشوند. او مأموریت کنونی را بدترین مأموریت ممکن توصیف کرده و از تمدیدهای پیدرپی حضور در دریا و دوری طولانی از خانوادهها بهشدت ابراز نارضایتی کرده است.
در همین حال، بیش از ۲۰۰ نفر از اعضای خانواده خدمه هفته گذشته با سرپرست وزارت نیروی دریایی آمریکا دیدار کردند تا درباره وضعیت عزیزانشان اعتراض کنند. یکی از خانوادهها حتی از دریافت پیامی خبر داده که در آن یک ملوان گفته بود امیدوار است روز بعد از خواب بیدار نشود. عبارتی که اگر صحت آن تأیید شود، بهخوبی عمق بحران روحی در این ناو را نشان میدهد.
این وضعیت البته واکنش سیاسی در واشنگتن را نیز به دنبال داشته است. «ریچارد بلومنتال»، سناتور آمریکایی، ضمن هشدار درباره کمبود تجهیزات، مشکلات آب و فاضلاب، آلودگی آب، وضعیت روانی نیروها و اختلال در ارسال بستههای پستی، از پنتاگون خواسته است درباره ضرورت ادامه مأموریت لینکلن و تأثیر آن بر آمادگی نیروها پاسخ دهد.در سوی دیگر، پیت هگزت، وزیر جنگ آمریکا، تلاش کرده این گزارشها را تحریفشده توصیف کند و مدعی شده است که نیروی دریایی همه امکانات لازم را در اختیار خدمه قرار میدهد. اما چاک شومر، عضو ارشد مجلس سنای آمریکا نیز با تکذیب هگزت خواستار اخراج فوری او شد. شومر در صفحه خود نوشت که وقتی پیت هگزث نامزد (تصدی این سمت) شد، همه میدانستند که او مطلقاً بیکفایت است. اکنون ملوانان شجاع ما تاوان این بیکفایتی را به شکلی سهمگین و غیرقابلباور میپردازند.
تناقض میان تبلیغات پنتاگون و واقعیتهای منتشرشده از داخل ناو، قابل تأمل است. آمریکایی که سالها ناوهای هواپیمابر خود را نماد قدرت بلامنازع دریایی معرفی میکرد، اکنون با ناوی مواجه است که خدمه آن از کمبود ابتداییترین امکانات و فرسودگی روانی شکایت دارند و حتی گزارشهایی از تلاش برای خودکشی منتشر شده است.
در واقع، ماجرای لینکلن تنها داستان مشکلات یک ناو نیست. نشانهای از هزینههای جنگی است که واشنگتن میکوشد آن را پشت نمایش قدرت نظامی پنهان کند.