روز گذشته چین در اطلاعیهای رسمی و در واکنش به اعلام تحریم آمریکا علیه پالایشگاههای چین اعلام کرد: «تحریم در آمریکا را به رسمیت نمیشناسد و اعتباری برای آنها قائل نیست و از پالایشگاههای خود خواست که به معاملات نفتی با ایران ادامه دهند.»
این اطلاعیه ساده – که متأسفانه حتی در رسانههای داخلی هم بازتاب زیادی نداشت – اگر نگوییم بزرگترین، یکی از بزرگترین دستاوردهای جنگ تحمیلی سوم است که لازم است ابعاد آن را بهدرستی کنکاش کنیم:
۱- با اندکی اغماض میتوان گفت که حدود ۲ دهه، کل ساختار حاکمیت یا مشغول یا معطل مذاکرات برای رفع تحریمها بود، از این پایتخت به آن پایتخت و از این هتل به آن هتل، این هیئت بلندپایه با آن هیئت بلندپایه با اخم و لبخند و قهقهه و قدمزدن، همه کاری کردند تا تحریمها برطرف بشود و نشد!
آنقدر که ملت ایران اسم هتل کوبورگ و وندی شرمن و… را بلد شدند و خارجیها بلد نشدند و البته هیچ حاصلی برایشان نداشت!
همان خسارت محض و تقریباً هیچی که حسرت و افسوس تاریخی شد برای ملت ما!
۲ – در همه این سالها مدعیان دیپلماسی یک چماق را بالای سر ملت نگه داشته بودند و هر کار خود را ذیل آن چماق توجیه میکردند، از وادادگی و تسلیم تا تعهدات یکطرفه!
آن چماق چیزی نبود جز «تجارت ترس» ترس از جنگ و خطر حمله آمریکا و اسرائیل. آنقدر این کلیدواژه در ادبیات دیپلماتهای مختلف تکرار شده بود که برای همه مردم به گزینهای قطعی و غیرقابلانکار تبدیل شده بود و با همین ترس فروشی بود که دو دهه بدون حاصل و بلکه با خسارت محض و ضرر و زبانهای جبرانناپذیر طی شد و دشمن هر روز جریتر شد.
۳ – ۳۹ روز جنگ مستقیم اما همه آن بافتهها را خنثی کرد و نشان داد نه مذاکره، نه معامله و نه دادن امتیازهای یکطرفه خفتبار، توحش و جنون دشمن برای براندازی انقلاب اسلامی در ریشهکنکردن این نهال مقدس را از بین نمیبرد.
اما جنگ یک چیز دیگر را هم ثابت کرد و آن اینکه آنچه در ۲۰ سال به دست نیامده بود، زیر برق شمشیرهای مجاهدان راه حق حاصل شد. ۲۰ سال تلاش برای اینکه حتی یک کشور کوچک، یک کشور محروم، یک جزیره دورافتاده اعلام کند «تحریمهای آمریکا را قبول نداریم» و نشد که نشد! اما حالا بزرگترین اقتصاد دنیا صراحتاً و بدون هیچ مذاکرهای اطلاعیه رسمی میدهد که تحریمهای آمریکا را قبول نداریم! آیا این حاصل جنگ است یا حاصل مذاکرات و دیپلماسی التماسی؟!
فراموش نکنیم که روزی گاری در ایران، توتال و پژو و رنو و سامسونگ و…. حضور داشتند و بعضاً بازار در ایران برایشان انحصاری بود، اما با چشمغره آمریکا بازار را رها کردند و مردم ما را تنها گذاشتند و رفتند!
التماسهای دیپلماتهای آدابدان و زبان بلد هم هیچ ترکی در دیوار بلند تحریمها نینداخت.
اما حالا ضربه موشکها و غرش پهپادها و رشادت دلیرمردان ایرانی، دیوار تحریمها را به لرزه درآورده است. اروپاییها پنهانی پیام میدهند که برای فردای بعد از جنگ و مشارکت در بازسازی صنایع آمادهاند و چینیها تحریمها را نامعتبر اعلام میکنند.
هر چند هنوز هم هستند کسانی که دوست دارند شمشیرهای مجاهدان راه حق را کند کنند و قلمهای مسموم را بهجای موشک و کتوشلوار را بهجای لباس رزم، ناجی و منجی ایران نشان دهند، اما حالا مردم فهیم ما خوب میدانند که حرف رهبر شهیدمان و دعوت همیشگیاش به مقاومت درست بود و تازه داریم ثمره جهاد و مقاومت را در همه عرصهها میبینیم .
اختیار این جهاد مقدس را به دست بازیگران و وادادگان نمیدهیم و مقاومت را پشت سر رهبر انقلاب ادامه میدهیم.