به گزارش نوبنیاد، حسین مرعشی، دبیر کل حزب کارگزاران در بخشی از اظهارات اخیر خود در گفتگو با رسانه خبرآنلاین و در پاسخ به اینکه چرا اصلاحاتی که آقای پزشکیان بارها به آن اشاره می کرد، رخ نداد؟ مدعی شد: «همیشه با این مشکل مواجه بودهایم که رؤسای جمهور ما به مردم قولهایی میدادند تا بتوانند رأی مردم را جلب کنند و بلافاصله بعد از استقرارشان، گاهی خودشان قولهایشان را فراموش میکردند و گاهی نهادهایی که ثباتشان از ثبات دولت بیشتر بوده است، در مقابل هر نوع اصلاحی مقابله میکردند. در نهادهایی ثابت مانند قوه قضاییه، سپاه و شورای عالی انقلاب فرهنگی و شورای عالی فضای مجازی، دولت حضور دارد، ولی در کنترل دولت نیستند. باید حتماً به سمتی برویم که دولت قدرت اصلی کشور باشد.»
محسن هاشمیرفسنجانی، رئیس شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی ایران نیز در سخنانی مشابه گفته است: «در شیوه حکمرانی باید بازنگری عمیقی انجام داد. حاکمیت اجازه نمیدهد، افرادی که پیروز انتخابات میشوند، به قولهایی که دادند عمل کنند، در نتیجه مردم مأیوس شده و احساس میکنند، بازی خوردهاند. شوراهای انتصابی غالباً سازماندهی شده با مصوبات دولت برآمده از رای مردم، مخالفت میکنند و این نهایتاً به افسردگی جامعه و تضعیف نظام میانجامد».
پیش از این نیز محمد خاتمی در پیامی به کنگره انجمن اسلامی مدرسین دانشگاهها با ادعای محدود بودن اختیارات رئیس دولت خصوصاً در انتصاب گزینههای مدنظر خود، سعی در القای گزاره محدودیت اختیارات رئیس دولت شده و گفته بود: «نمیشود انتظار داشت که دولت خدمات خود را به درستی ارائه دهد و بیش و پیش از هر جا و هر کس انتظار از رئیسجمهور محترم است که در این امر، چارهاندیشی و از اختیارات محدودی که دارند، استفاده کنند».
خط سیاسی و رسانهای جدید اصلاحطلبان برای فرافکنی از پذیرش مسئولیت دولت مورد حمایت این جریان در حالی است که خود رئیس دولت چهاردهم اخیرا طی سخنانی با تأکید بر مسئولیت دولت در قبال مردم تصریح داشت: «ما مسئول هستیم و اختیار و قدرت لازم برای حل مشکلات مردم را در اختیار داریم».
به نظر میآید که اصلاحطلبان همچنان تلاش دارند تا با سلب مسئولیت از دولت در قبال بحرانهای موجود کشور، آن را قربانی ساختار حکمرانی کشور نشان دهند نه بانی مشکلات و چالشهای حال حاضر ایران. ادعای محدودیت اختیارات دولت و کنایه به سایر نهادهای حاکمیتی بیرون از دولت که طبق قانون به ایفای مسئولیتهای خود مشغولند، بیش از هرچیز نشاندهنده مسئولیت گریزی نسبت به دولتی است که منتخب همین جریان است و چهرههای حزبی اصلاحات در صدر و ذیل مسئولیتهای عموما اقتصادی آن پست و سمت گرفتهاند.
علاوه بر اینها این سؤال نیز مطرح است که اصلاحطلبان با تجربه چند دوره تصدی قوه مجریه، چطور پس از هر انتخابات و عدم تحقق وعدههای انتخاباتی، یاد محدودیت اختیارات دولت میافتند اما باز در دورههای انتخابات ریاستجمهوری فعالانه مشارکت دارند.