جفری اپستین، متولد آمریکا و یهودی، مسیر صعود و کسب ثروتی سریع و مبهم را پیمود. این که او بدون داشتن حتی مدرک کارشناسی و بدون تعلق به خانوادهای ثروتمند، چگونه سرمایه و مدیریت شرکتهای بزرگ مالی و ترید را به دست آورد، برای عممجموعهای از پرسشهای بیپاسخ است.حمایتهای مالی سرسامآور او به هردو حزب اصلی رقیب در آمریکا (دموکراتها و جمهوریخواهان) و نیز روابط گستردهاش با طیف وسیعی از شخصیتهااز سیاستمداران در کشورهایی چون عربستان سعودی، امارات، ترکیه و اسرائیل گرفته تا چهرههای سرشناس دنیای مد، بازیگران هالیوود و ستارههای فوتبال جهانی امری نیست که بتوان ساده از کنار آن گذشت.ماجرای جفری اپستین و جزیره خصوصی او در کارائیب، که بر اساس اسناد منتشر شده وزارت دادگستری ایالات متحده، مکانی برای انتقال اجباری یا فریبآمیز دختران نوجوان از سراسر جهان بود، بیش از آن که واقعیتی جنایی باشد، شبیه به سناریوهای فیلمهای مافیایی است.
برخورد با ماجرای اپستین و تلاش برای عادینمایی آن در حد یک خبر جذاب ژورنالیستی، بیشتر آشکار میکند که ادعای پاسداری از حقوق بشر توسط کسانی که خود متهم به نقض سیستماتیک آن هستند، چیزی جز یک کمدی سیاه نیست.سکوت کشورهایی که به ظاهر با تأسیس نهادها و کمیسیونهای متعدد، خود را نگهبان شرافت و حقوق انسانی میدانند، در برابر تجاوز سازمانیافته به صدها انسان، چه معنایی میتواند داشته باشد جز همدستی یا سکوت عامدانه؟ این سکوت پرسشبرانگیز است.
جرایمی که در قوانین ایالات متحده، هر مورد آن میتواند تا ۴۵ سال حبس در پی داشته باشد، چگونه برای اپستین در مرحله اول تنها به ۱۸ ماه حبس در شرایطی تقریباً هتلگونه منجر شد؟ این تناقض آشکار در اعمال عدالت نمیتواند نادیده گرفته شود.آیا هیاهو و موضعگیریهای شدید این نهادها و رسانهها فقط برای مواردی است که پای منافع یا روایت سیاسی خاصی در میان باشد؟ همانها که گاه از خوابهای پریشان شبانه خود، مستندهای طولانی در مورد فساد دیگر کشورها میسازند، چرا در قبال یکی از سیاهترین پروندههای قضایی قرن حاضر، چنین خاموش و محافظهکارانه عمل کردهاند؟
پرونده جفری اپستین فراتر از یک رسوایی جنایی، پرده از یک نقض سیستماتیک و سازمانیافته حقوق بشر برمیدارد که مستقیم در قلب جوامعی رخ داده است که خود را دژدار این ارزشها میدانند. این پرونده، شکاف عمیق بین ادعا و عمل در گفتمان حقوق بشری غرب را به تصویر میکشد.
پرونده اپستین آشکار کرد که حقوق بشر، وقتی در تقابل با شبکههای قدرت و ثروت قرار میگیرد، میتواند قربانی شود.
تا زمانی که چنین شبکههایی میتوانند در سایه ثروت و روابط به کار خود ادامه دهند، ادعای پاسداری از حقوق بشر، لافی متوهمانه بیشتر نخواهد بود.