سلبریتی «کاسب توجه» است و اسباب زحمت جامعه اسلامی. آیا تاکنون به ابعاد این ماجرا اندیشیدهاید که چرا امثال «حامد بهداد»، «رضا رشیدپور» و… با وجود بهرهمندی از قراردادهای مالی چربونرم بهیکباره متوجه درد مردم شدند؟ شخصی که فقط کمی اهل مطالعه و تقوا باشد بهخوبی میتواند مرز میان حق و ناحق را از هم جدا کند و اهمیتی برای اشک تمساح سلبریتی قائل نشود. این افراد نه مدعی، بلکه خود متهم به یغما بُردن سرمایههای مادی و معنوی مردماند که با پولهای بیحسابوکتاب پلتفرمها پروار شدهاند و اکنون از داشتن سهم بیشتر هیچ بدشان نمیآیند. به عبارت دیگر، در این کاسبی توجه است که خریدار دارد و میتواند قراردادهای کاری در آینده را برای این اشخاص به ارمغان بیاورد.
البته نباید از حق شهروندی افراد مشهور و شناختهشده گذشت کرد و آن را نادیده گرفت. چهرههایی نظیر «امیر نوروزی»، «داریوش فرضیایی»، «علی قمصری»، «علیرضا اُستادی» و… از گرانیها نوشتند و نسبت به اوضاع اقتصادی مملکت گلایه کردند، ولی حد نگه داشتند و پرده حیا را پاره نکردند. وقتی به کارنامه هنری این چهرهها که نگاه میکنیم بهروشنی متوجه فرقی اساسی میان نوع ورودشان به مسئله در مقایسه با سلبریتیها گرینکارتی میشویم. آنها که بچه کف شهر هستند و با مردم زندگی میکنند، عمق و ریشه درد را بهتر میفهمند تا شُهرههایی که خواسته یا ناخواسته در راه ترامپ و نوچههایش گام برمیدارند. میشود میان حق شهروندی و پروژهای که بعضی از داخل با اسم رمز «هنرمند مردمی» کلید زدهاند تمایز قائل شد و حتی بولد کرد، پس نیازی نیست که همه بازیگران، هنرمندان، ورزشکاران و… را با یک چوب زد و «دشمن» خطابشان داد. فرق است میان بازیگری که مثل اغلب مردم خودروی ایرانی سوار میشود و سلبریتی بیهنری که با خریدن توجه قصد زدن جیب خلقالله را دارد.