طی هفتههای اخیر و با به سرانجام نرسیدن هیچکدام از وعدههای آمریکا در تفاهمنامه از قبیل آتشبس در لبنان و آزادسازی پولهای بلوکهشده و برداشتن محاصره و …، جریانی که طی چند دهه اخیر تمام هویت و رئوس گفتمانیاش در مذاکره با آمریکا خلاصه شده و حتی حل مشکل آب خوردن مردم را به مذاکره گره میزد، بهشدت فعال شده و تلاش کردهاست تا با خلق دوقطبی جنگ یا سازش، برای تفاهمنامه فروپاشیده اسلامآباد فضای تنفسی ایجاد کند.
در همین راستا محمد خاتمی که در هفتههای اخیر ظهور و بروز رسانهای گستردهای داشته است، طی سخنانی، منتقدان موضع خودش را کسانی معرفی کرد که معتقدند باید فقط با امریکا بجنگیم و منهدمش کنیم! او همچنین با طرح ادعاهای خیالی و انتساب آن به منتقدان تفاهمنامه مدعی شده بود: « میگویند اول پدر آمریکا را در اینجا درمیآوریم بعد میرویم در قلب آمریکا با او میجنگیم؛ آخر با کدام واقعیتها» !
اتهام ناروای جنگطلبی به منتقدان تفاهمنامه در شرایطی است که مجموعه قرائن و شواهد نشان میدهد اتفاقا این گفتمان سازش و تسلیم در برابر آمریکا بوده که سایه جنگ را به کشور نزدیک کرد. این جریان با ضعیفنماییهای افراطی، تضعیف مولفههای قدرت ملی و طرح دوگانههای جعلی پیرامون توان دفاعی و وضعیت معیشتی مرد و تعابیری مانند اینکه مردم گرسنه هستند پالس منفی به آمریکاییها فرستاد و ایرانی ضعیف را در برابر دشمنان به نمایش گذاشت.
احمد زیدآبادی دیگه چهرهای بود که در این راستا تلاش کرد تا تفاهمنامه اسلامآباد را تنها مسیر پیش روی کشور نشان دهد. او در این باره نوشت: “جایگزین این تفاهمنامه سه چیز است. اول، آغاز دوبارهٔ جنگ که هزینهها و نتایج مترتب بر آن آشکار است. دوم، ادامهٔ وضعیت موجود و تداوم محاصرهٔ اقتصادی کشور که عواقبش نیاز به توضیح ندارد. سوم، تن دادن به فرمولی یکجانبه که به لغو تحریمها منجر نشود.”
اکبر منتجبی مدیرکل دفتر توسعه آموزش رسانه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که همزمان سردبیر روزنامه سازشطلب سازندگی است، در توییتی انتقادبرانگیز تلاش کرد تفاهمنامه را حتی راه حل ناترازی بنزین نیز معرفی کند. او با اشاره به طرحهای سهگانه دولت برای حل مصرف بنزین نوشت: مدل دیگری هم هست؛ تلاش برای اجرایی شدن تفاهمنامه و پایان جنگ!
این نوع فضاسازیها که برای حل امورات جاری کشور نیز نسخه سازش و تسلیم در برابر آمریکا را میپیچد البته بیسابقه نیست. در دوره مذاکرات برجام نیز حسن روحانی معتقد بود باید تحریم ها از طریق مذاکره با آمریکا رفع شود تا مشکل آب خوردن مردم هم حل شود.
گره زدن همه امور به مذاکره توسط جریانی که در هر دوره از حضورشان در دولت در ادوار مختلف، فضای جنگ و تحریم و محاصره، کشور را در گرفته، خود یک پالس آشکار به طرف آمریکایی مبنی بر اثرگذار بودن تحریمها است. این پرسش از مدعیان غربگرا مطرح است که چرا در هر دورهای زمام امور به این جریان سپرده میشود، کشور با موضوعاتی چون تشدید تحریم، کاهش فروش نفت، جنگ و اغتشاشات درگیر است؟