مذاکره با جنگ‌طلب؛ نسخه‌ای برای جنگ بعدی

مواضع نسنجیده پزشکیان در تمام روزها و ماه‌های پس از جنگ تحمیلی سوم، یکی از نگران‌کننده‌ترین نگرانی های ملت ایران بوده است. حجم بی‌سابقه جنگ، تحریم، حمله و فریب‌کاری آمریکا در دو سال گذشته نتوانسته او را از چارچوب ذهنی برجامی یا تسلط برجامی ها بر وی خارج کند.
پزشکیان اخیراً گفته است: «بهتر است امروز که در قدرت هستیم و تمام دنیا به پیروزی ما اذعان دارند و آمریکا در دنیا منفور است، جنگ را پایان دهیم.» این جمله از زبان فردی که در حساس ترین شرایط، سکان اجرایی کشور را در دست دارد، شاید از هر تهدید علنی ترامپ برای ملت ایران نگران‌کننده‌تر باشد. او طوری صحبت می‌کند که انگار دو سال ریاست‌جمهوری‌اش را فراموش کرده است؛ دو سالی که کشور دقیقاً در آستانه سه دور نبرد قرار گرفت: جنگ ۱۲ روزه، جنگ 40 روزه و نبرد ۱۷ روزه بر سر هرمز. در هر سه مورد، درست پیش از آغاز درگیری، دولت او در حال مذاکره با طرف آمریکایی بود.
پزشکیان یا توانایی درک این الگو را ندارد، یا آگاهانه از آن طفره می‌رود. بعد از این همه ابراز تمایل او، دولتش و وزیر خارجه‌اش به مذاکره با ترامپ، هنوز برایشان روشن نشده که ترامپ در سایه وابستگی عمیق به لابی‌های یهودی و تعهد شخصی به اسرائیل، اساساً قصد مذاکره واقعی ندارد. هر مذاکره ای با ایران صرفاً مرحله‌ای از طرح فریب چندلایه و چند مرحله‌ای ترامپ و نتانیاهو برای خنثی‌سازی دائمی نه فقط جمهوری اسلامی، بلکه خود ایران است.
اکنون بهتر است این سوال را مطرح کنیم که اگر به منطق فعلی پزشکیان عمل کنیم و به سال ۱۹۳۸ بازگردیم، آیا کسی می‌توانست با هیتلر به توافق پایدار برسد؟ روش پزشکیان برای نویل چمبرلین در مونیخ چه نتیجه‌ای داشت؟ و چرا فهم چرچیل از مذاکره‌ناپذیری هیتلر درست از آب درآمد؟ تاریخ پاسخ روشنی دارد، اما پزشکیان ظاهراً آن را نخوانده است: هیلتر ها مذاکره پذیر نیستند.
نگرانی در این است که در بحرانی‌ترین شرایط سکان اجرایی کشور را کسی در اختیار دارد که یا واقعیت جنگ و نیت آمریکا را نمی‌فهمد، یا با سادگی (یا ساده‌نمایی) چنین جملاتی را بر زبان می‌آورد. او در سایه سلطه ظریف و طیف برجامی هنوز درک نکرده که پیروزی تاریخی ملت ایران ( که به بهای شهادت هزاران نفر به دست آمد ) باید تثبیت شود. تثبیت نه با شعار پایان جنگ، بلکه با حفظ کنترل و تردد ذیل حاکمیت ایران بر تنگه هرمز، حفظ ذخایر هسته‌ای و حرکت جدی به سمت بازدارندگی رقم می‌خورد. تا زمانی که دشمن بازهم این روزها از تغییر رژیم حرف می‌زند و هر روز تهدید حمله می‌کند، هر سیگنال نرمش، دعوت به حمله بعدی است.