در اواخر حکمرانی رژیم پهلوی، زیرساختهای کشور به چنان افتضاحی رسیده بود که ۴۰ درصد صنایع مملکت به خاطر قطع برق تعطیل شد. داستان وقتی دردناکتر میشود که بدانیم این آمار را رسانههای فرانسوی بهعنوان «عبرت جهانی از یک کشور بی تشکیلات» پخش کردند و اسدالله علم هم به این تحقیر بینالمللی اعتراف کرد.
به گزارش نوبنیاد و به نقل از فارس، کشوری روی دریاچهای از طلای سیاه خفته باشد و ادعای رسیدن به «دروازههای تمدن بزرگ» داشته باشد، اما در اخبار فرانسه، آن را بهعنوان نماد مجسم «بیکفایتی، بحران خاموشی و عقبماندگی» به مردم اروپا نشان دهند! این اعترافات محرمترین فرد به محمدرضا پهلوی است که پرده از افتضاح مدیریتی در اوج درآمدهای نفتی برمیدارد. در تابستان ۱۳۵۶، درست در روزهایی که دستگاه تبلیغاتی پهلوی سعی داشت ایران را در آستانه ابرقدرتی نشان دهد، عمق بیبرنامگی و سوءمدیریت در زیرساختهای کشور به حدی رسیده بود که صدا و سیمای دولتی فرانسه، ایران را بهعنوان عبرتی جهانی برای کشورهای فاقد تشکیلات مثال میزد. اسدالله علم، وزیر دربار، در نامهای که در واپسین روزهای حیاتش به شاه نوشت، پرده از این تحقیر بینالمللی برمیدارد.
او در یادداشت مورخ «چهارشنبه ۲ مرداد ۱۳۵۶» مینویسد: «به سر مبارک شاهنشاه بزرگم قسم میخورم که وقتی تلویزیون فرانسه را که غلام از بیکاری نگاه میکرد درمورد انرژی و برق خودشان صحبت میکردند که در ۱۹۷۸-۱۹۸۰ میلادی دچار بیبرقی خواهند شد یا نه و به عنوان مثال، یک کشور نفتخیز را که به علت عدم برنامهریزی و عدم تشکیلات، دچار بیبرقی شده و چهل درصد صنعت آن لطمه خورده است ایران را مثال میآوردند، غلام میخواست تلویزیون را خُرد کند.» این سند تاریخی نشان میدهد چگونه نادانی در مدیریت انرژی، ۴۰ درصد از صنایع کشور را فلج کرده بود. اما فاجعه اصلی، حضور کارگزارانی بود که علم آنها را شایسته اداره کشور نمیدانست.
او در ادامه نامه، با صراحت از سیستم مدیریتی پهلوی قطع امید کرده و مینویسد: «اجرای این کار به دست این بدبختها یا معتمدین یا غفلتکاران نمیشود و باز وقت کشور و شاهنشاه مرا تلف میکنند… این کار یک برنامه و تیم حسابی، ولی البته کوچک موقتی میخواهد تا کار را به سامان برساند.» در کتاب «جعبه سیاه» محمدحسین راجی آمده است؛ چگونه سیستمی ادارهشده به دست (به تعبیر علم) «بدبختها و غفلتکاران»، حتی از تامین اولیهترین نیازهای صنعتی خود عاجز بود و کشور را با سرعت به سوی فروپاشی میراند. پایان پیام/