برنامه منشور با اجرای بهاره افشاری، این روزها به یکی از پرحاشیهترین تولیدات پلتفرمی تبدیل شده است. رویکرد این برنامه در جلب مخاطب، بیش از آنکه بر پایه محتوای فاخر و سازنده طراحی شده باشد، بر مانور روی خطوط قرمزها و ایجاد هیجانات کاذب برای جذب مخاطب تمرکز دارد. سازندگان این برنامه به خوبی دریافتهاند که امروزه در رقابت نابرابر با شبکههای ماهوارهای و فضای مجازی، تنها راه بقا، عبور از مرزهای محتاطانه گذشته و ورود به حریمهای ممنوعه است.
بهاره افشاری در این برنامه، نقاب یک مصلح اجتماعی دلسوز و آگاه به خود گرفته است. او با لحنی نصیحتگونه و ظاهری حقبهجانب، سعی میکند خود را در جایگاه یک روشنفکر منتقد قرار دهد. اما این ژست اصلاحطلبی، تنها یک پوسته توخالی برای پوشاندن اهداف تجاری و ریتینگمحور برنامه است. او در حالی از اخلاق و هنجارهای اجتماعی سخن میگوید که دقیقاً همان اصول را در عمل قربانی میکند. این تناقض آشکار، نشاندهنده عمق فاجعه اخلاقی در تولیدات پلتفرمی است. مخاطب امروز بهراحتی متوجه این بازی میشود و میفهمد که دلسوزیهای خانم مجری تنها برای پر کردن جیب و بالا بردن آمار بیننده است.
دعوت از مهمانان جنجالی، طرح سوالات خصوصی و تعرض به حریم شخصی افراد و برجسته کردن حواشی به جای پرداختن به ریشههای واقعی مشکلات اجتماعی، از جمله ترفندهای نه چندان تمیز این برنامه است. افشاری با زیرکی تمام، مرز بین آگاهیبخشی و زردنگاری را عمداً مخدوش میکند تا مخاطب را در برزخی از کنجکاوی و شرمساری نگه دارد. این رویکرد، نه تنها به سلامت روان جامعه آسیب میزند، بلکه قبحزدایی از خط قرمزها را عادیسازی میکند. وقتی مجری اخلاق را ابزاری برای فریب مخاطب قرار میدهد، اعتماد عمومی خدشهدار میشود. این برنامه به خوبی نشان میدهد که چگونه میتوان در پوشش نقاب اصلاحگری، به ترویج ابتذال پرداخت و برای چند لایک و کلیک بیشتر ارزشهای اخلاقی، عرفی و شرعی را با طرح مواردی -که از بیان آن عرق شرم بر جبینمان مینشیند- به راحتی لگدمال کرد.