رابرت دنیرو، یکی از سرشناسترین شمایلهای سینمای آمریکا طی سالهای اخیر به یکی از سرسختترین و بیپرواترین منتقدان دونالد ترامپ تبدیل شده است.
از فریاد مشهور «لعنت به ترامپ» در مراسم جوایز تونی ۲۰۱۸ تا سخنرانیهای اخیرش، این دشمنی نه تنها فروکش نکرده، بلکه شدت نیز یافته است.
اخیراً نیز در حاشیه یک کنسرت در نیویورک، دنیرو بار دیگر با لحنی تند ترامپ را تهدیدی برای دموکراسی و مجری بالفطره خواند و گفت که حضور او در کاخ سفید بهعنوان رئیس جمهور درنهایت آمریکا را به چاه ویل سقوط سوق خواهد داد.
سوای اهمیت این موضوع باید پرسید که چرا دنیرو دائم به رئیس جمهور تروریست ایالات متحده حمله میکند؟ آیا اظهارات او صرفا جنبه خیرخواهانه دارد یا او بخشی از پروژه دموکراتها در برابر ترامپ است؟
دنیرو خود را نگهبان ارزشهای لیبرال دموکراسی میداند. او لفاظیهای ترامپ را نوعی فاشیسم مدرن و توهین به نهادها و قانون اساسی آمریکا قلمداد میکند و سکوت در برابر چنین شخصیتی را به معنای همدستی با شیطان توصیف میکند.
از سوی دیگر، رقابت بر سر نیویورکی بودن هم مسئلهای است که نمیتوان از آن گذشت. چه خوشمان بیاید و چه بدمان بیاید هر دو نفر از نمادهای جهانی این شهر به حساب میآیند، اما دنیرو معتقد است ترامپ با خودشیفتگی، نژادپرستی و طمعورزی، چهره واقعی، متنوع و انساندوست نیویورک را خدشهدار کرده است.
بازیگر راننده تاکسی و گاو خشمگین میخواهد نشان دهد که روح واقعی این شهر در تضاد کامل با برند تجاری و سبک زندگی ترامپ قرار دارد. نکته دیگری که در این میان مهم جلوه میکند، تلاش هالیوود دموکرات برای استفاده از تمام ظرفیت فرهنگی موجود در خردهفرهنگهای آمریکایی بهمنظور کلهپاکردن باند جانی زردمو و جایگزینی آن با دیگر رفقای اپستین است.
در نهایت، برای دنیرو این نبرد یک کلکل صرف با انجام وظیفه اخلاقی در برابر جامعه نیست و با وجود آن که او بارها تأکید کرده که هنرمندان مسئولیت اجتماعی دارند و نمیتوانند در برابر آنچه نابودی ارزشهای انسانی مینامد، بیتفاوت بمانند، باید میان خطوط را در این رابطه مورد بررسی قرار داد. تا زمانی که ترامپ چهرهای تأثیرگذار در سیاست آمریکاست، دنیرو نیز از تریبون خود برای مقابله با او استفاده میکند.