«مهدی اصغری ازغندی» کارگردان فیلم سینمایی «ماریا» که این روزها از طریق پلتفرم فیلیمو در حال اکران است، در مصاحبه با خبرگزاری مهر حرفهای جالب و شاخداری زد.
او گفت که تولید ماریا با محدودیتهای ویژهای همراه بوده و به همین دلیل راه درآمدزایی را از طریق گیشه سینمای ایران منتفی میدانسته، پس باید روی لایههایی از اثر کار میکردند تا بتوانند با کسب مخاطب جشنوارهای بخشی از هزینههایشان را پرداخت کنند.
بخش دوم گفتههای ازغندی به دلیل اقتصاد معیوب سینمای ایران توجیهپذیر است و نمیتوان ایرادی به آن وارد کرد، چون فیلمها در غالب موارد و در فصول مختلف اکران نهتنها به سود نمیرسند، بلکه ممکن است تنها درصد کمی از هزینههایشان را جبران کنند. پس در نبود چیزی تحت عنوان صنعت سینما، اکران در فستیوالهای خارجی میتواند امکان خوبی برای فیلمساز و سرمایهگذار بهنظر برسد.
اما اینکه ما بگوییم فیلم خود را برای گیشه ایران نساختهایم سر کار گذاشتن خویش و مخاطبان سینماروست و برخی را به این نتیجه میرساند که اکثریت فیلمسازان ما نه برای ایرانیان، بلکه برای اغیار پشت دوربین میروند و اثر مطلوبشان را به منظور خوشامد مدیران هنری فلان جشنواره و بهمان فستیوال میسازند.
اگر بخواهیم سخت بگیریم -سوای فیلم «ماریا»- چارهای جز این نداریم که بگوییم سود سینما در تولید است و مسئله اکران در این میان هیچ موضوعیتی پیدا نمیکند! حتی میتوانیم پا را فراتر از این بگذاریم و عنوان کنیم که تا سفارتخانههای غربی هستند مدعیان سینمای بهاصطلاح اجتماعی نباید غصه نان سفرهشان را بخورند، چون هیچ کاری در راستای خدمت به جماعت سفید اروپایی و آمریکایی بیمزد باقی نمیماند.
البته خدایی ناکرده قرار نیست که گناه سازندگان ماریا را بشوریم و آنها را در دسته فیلمسازان زیرزمینی و هنرگردانان غربگرا قرار دهیم، ولی چارهای جز بیان این هشدار نداریم که هر هنرمند یا تکنسین باید در ابتدا برای مردم خودش آستین بالا بزند تا اثرش جلوهای جهانی پیدا کند. حال اگر این کار را انجام ندهد، ظهور و بروزش به چه کار میآید؟