دستور بمباران سنگین ضاحیه بیروت از سوی نتانیاهو همزمان با پیشروی نیروهای رژیم صهیونیستی در شمال رود لیتانی و حملات به نبطیه، بار دیگر یک حقیقت را عریان کرد؛ ماشین جنایت اسرائیل نه متوقف شده، نه قصد توقف دارد و نه اصولاً بقای خود را در چیزی جز جنگ، خونریزی و توسعه ناامنی میبیند. حمله به ضاحیه، حتی در چارچوب عرف نانوشتهای که پس از آتشبس میان لبنان و رژیم صهیونیستی شکل گرفته بود، نقض آشکار آتشبس محسوب میشود و نشان میدهد فارغ از هر روند سیاسی یا مذاکراتی میان ایران و آمریکا، تلآویو همچنان پروژه جنگ دائمی را دنبال میکند.
اما تجربه نشان داده که این هیولای خونخوار زبان دیگری جز قدرت نمیفهمد. همان حقیقتی که سالها پیش مرحوم نجمالدین اربکان بر آن تأکید میکرد؛ رژیم صهیونیستی تنها هنگامی عقب مینشیند که هزینه تجاوز برایش سنگین شود. تاریخ درگیریهای منطقه نیز چیزی جز این را اثبات نکرده است.
از همین منظر، لبنان و حزبالله صرفاً یک متحد منطقهای برای ایران نیستند؛ آنان مهمترین یاور و شریک میدان نبرد در رویارویی با خطرناکترین ائتلاف جنایتکارانه عصر حاضر یعنی آمریکا و رژیم صهیونیستی به شمار میروند. واقعیت این است که بخش مهمی از هزینههای راهبردی تحمیلشده به اسرائیل طی دو دهه گذشته در جبهه لبنان رقم خورده است. حزبالله سدی بوده که موجودیت رژیم صهیونیستی را بیش از هر عامل دیگری در معرض تهدید قرار داده و توانسته معادلات امنیتی تلآویو را دگرگون سازد.
در چنین شرایطی، سخنان روز گذشته عراقچی نیز حامل این پیام بود که آتشبس میان ایران و آمریکا محدود به یک جغرافیا نیست و هرگونه نقض آن در لبنان نیز نقض همان آتشبس تلقی میشود. اکنون وقت آن است که این صحبتها از حد یک بیانیه سیاسی بالاتر برود و وارد مرحله عمل و اقدام شود.
اما فراتر از محاسبات سیاسی، یک واقعیت راهبردی نیز وجود دارد. حزبالله لبنان در روزهایی که بسیاری از دولتهای عربی نهتنها کمکی به ایران نکردند بلکه در عمل در زمین واشنگتن و تلآویو بازی کردند، در کنار رزمندگان یمنی به حمایت از ایران برخاست. آسیب دیدن لبنان و حزبالله، صرفاً تضعیف یک متحد نیست؛ ضربهای مستقیم به عمق راهبردی ایران در نبردی تمامعیار با دشمنان منطقهای و فرامنطقهای است. از این رو هرگونه تصور بیتفاوتی نسبت به سرنوشت لبنان، هم هزینهای سنگین در میدان خواهد داشت و هم آزمونی دشوار در برابر مسئولیت تاریخی و اخلاقی حمایت از جبهه مقاومت خواهد بود. سکوت در برابر آتش ضاحیه، چشم بستن بر خطری است که فردا میتواند در ابعادی بزرگتر بازگردد.