برخلاف بازنماییهای صورتگرفته از حضور هنرمندان و سلبریتیها در تجمعات خیابانی بر علیه آمریکا و اسرائیل، آنها در اغلب موارد یا اصلا نبودند یا اگر بودند کاملا در حاشیه قرار میگرفتند.
تنها چند روز پیش از حمله محور اپستین به ایران، با شوخی یک مجری تلویزیونی در مورد وقایع دی ماه، تمام ظرفیت رسانهای سلبریتیها در گروههای متفاوت فکری علیه این فرد بسیج شد، اما حمله به کشور مادریشان باعث نشد تا در پیامهایی جداگانه ترامپ و نتانیاهو را مورد سرزنش قرار دهند. البته نباید یکطرفه به قاضی رفت و همه را به با یک چوب راند، چون امثال مریلا زارعی، ابراهیم حاتمیکیا، آرمان درویش، پرواز همای و… هم در این میان بودند که بدون هیچ لکنت از ایران، جمهوری اسلامی و رهبر شهید انقلاب گفتند و اسیر ترولهای مجازی و روشهای تروریستیشان در بایکوت و تهدید دیگری نشدند.
در این میان کنش «مسعود فراستی» که از بلوای «زن، زندگی، آزادی» خودش را از قطار انقلاب و ایران پیاده کرده بود، صریح و شفافتر بود. او بارها در تجمعات خیابانی مردم غیور شرکت کرد و با سری افراشته مظلومیت رهبر شهید و شهدا از میناب گرفته تا دنا را فریاد زد. نوع مواجهه فراستی در مقایسه با قاطبه جماعت منتقد هم در نوع خودش زبانزد بود، چون بهجز او، پرویز جاهد و سعید مستغاثی فرد دیگری در این میان پیدا نشد که رگ غیرتش برای ایران باد کند؛ اسلام و انقلاب که پیشکش!
این منتقد چند شب پیش با حضور در برنامه سینمایی «هفت» عنوان کرد که چرا ردپایی از حضور هیچ یک از سلبریتیهای مدعی وطندوستی در خیابانها پیدا نمیشود؟ و چرا آنها که بیشتر از همه از مواهب شغلی خود در این سالها بهرهمند و منتفع شدهاند، دمی برنیاوردند که ایران اکنون تحت شدیدترین حملهها از طرف آمریکای جهانخوار و سگ زنجیریاش قرار دارد؟ این سوالی است که شاید هر کدام از ما براساس منطق خویش جوابی برای آن داشته باشیم؛ اما اکنون خود سلبریتیها باید در مورد آن حرف بزنند و اتهام همسویی با دشمن را از دامن خود پاک کنند.