مسعود فراستی پس از چند سال دوری از آنتن زنده تلویزیون، شب گذشته با حضور در برنامه «هفت» شبکه نمایش، بار دیگر در صدر اخبار رسانههای فرهنگی قرار گرفت. او در این برنامه روبروی رامتین شهبازی، منتقد و مدرس سینما نشست تا در گفتگویی مفصل، به آسیبشناسی وضعیت فعلی نقد فیلم در ایران، افول استانداردهای سینمایی و البته تبیین مواضع فکری خودش بپردازد.
فراستی گفتگو را با گلایه از وضعیت امروز نقد در رسانهها و فضای مجازی آغاز کرد. او با تأکید بر اینکه «مترِ نقد» در میان نسل جدید منتقدان گم شده است، اشاره کرد که سینمای امروز ایران بهشدت از کمبود نقد جدی، ساختارمند و بیتعارف رنج میبرد. به باور او، آنچه امروز در فضای مجازی به عنوان نقد دستبهدست میشود، غالباً «شبهنقد» یا یادداشتهای تبلیغاتی و اینفلوئنسری است که تماشاگر را گمراه میکند.
رامتین شهبازی در چالش با مواضع فراستی، بحثِ ضرورتِ تغییر لحن در نقد مدرن و همگامی با فرمهای جدید سینمایی را پیش کشید. اما فراستی با همان ادبیات قاطع و آشنای خود، روی اصول فرمالیستیاش پافشاری کرد. او بار دیگر بر نظریه معروف خود یعنی «فرم» تاکید کرد و گفت: «تا زمانی که فرم شکل نگیرد، محتوا و حس در سینما متولد نمیشود.» او وضعیت کمدیهای پرفروش این روزهای سینمای ایران را اسفبار خواند و آنها را آثاری «ماقبل سینما» دانست که صرفاً با تکیه بر شوخیهای اینستاگرامی جیب مخاطب را خالی میکنند و هیچ ارزش هنری یا ماندگاری ندارند.
یکی از بخشهای جذاب این گفتگو، مرور کارنامه خودِ فراستی و تاثیر لحن تند او در برنامه هفتِ سالهای گذشته بود. شهبازی به این نکته اشاره کرد که لحن صریح فراستی گاهی راه تفاهم را میبست، اما فراستی دفاع کرد که نقد، جای تعارف و باج دادن به فیلمساز نیست و منتقد باید سپر بلای سینما باشد.
حضور دیشب فراستی نشان داد که او با وجود غیبت طولانی، همچنان تمایلی به عقبنشینی از مواضع تند و تیز خود ندارد. این گفتگوی چالشبرانگیز، بار دیگر یادآور دوران اوج برنامه هفت بود و جانی تازه به بحثهای فرسوده سینمایی در تلویزیون بخشید.