نویسنده | مسعود حنیفی، روزنامه‌نگار
نخستین نمایش جهانی فیلم «غذای نیمروز» به کارگردانی مجید مجیدی در جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان، با بازتاب‌های گسترده و نقدهای مثبت نشریات معتبر سینمایی همراه شده است. نشریه «ورایتی» در نقدی به مضامین فقر، گرسنگی و تلاش برای حفظ یک مدرسه روستایی پرداخته و بازی درخشان محمد رحیمی را در نقش معلمی گرفتار تعارض‌های اخلاقی برجسته کرده است.
کلارنس تسویی در «د فیلم وردیکت» بازگشت مجیدی پس از شش سال دوری از سینما را ارج نهاده و الیزابت کر در «اسکرین دیلی» فیلم‌برداری هومن بهمنش را ستوده است.
این بازتاب‌ها، اثر را به یکی از آثار شاخص بخش مسابقه بوسان تبدیل کرده است. در کنار این موفقیت‌های بین‌المللی، نمی‌توان جایگاه ویژه مجیدی در سینمای ایران را نادیده گرفت. او همواره به‌عنوان فیلم‌سازی معتمد نظام شناخته می‌شود. رهبر معظم انقلاب اسلامی بارها از ایشان تعریف کرده‌اند؛ از تسهیل شرایط برای ساخت فیلم «محمد رسول‌الله» گرفته تا دخالت مستقیم و دلسوزانه برای جلوگیری از توقیف فیلم «بدوک» که نشان از اعتماد عمیق حاکمیت به این کارگردان متعهد دارد.
با وجود این حمایت‌های بی‌دریغ، تصمیم مجیدی برای عدم حضور «غذای نیمروز» در چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر، جای تأمل فراوان دارد. این غیبت در شرایطی رخ داد که شائبه‌های تحریم این فستیوال ملی پس از اتفاقات دی‌ماه شدت گرفته بود. انتظار می‌رفت هنرمندی که از حمایت‌های ویژه نظام بهره‌مند است، در چنین برهه حساسی با حضور خود در فجر، به تقویت این رویداد فرهنگی بپردازد.
هنرمندی که سال‌ها از امکانات سینمای انقلاب بهره برده، در بزنگاه‌ها نباید سنگ‌اندازی کند. غیبت در فجر، آن هم زمانی که دشمنان به دنبال بی‌رمق نشان دادن این رویداد هستند، پیامی جز ناامیدی به مخاطب داخلی ندارد. بهتر بود مجیدی آغاز سفرهای بین‌المللی این فیلم را از جشنواره فجر رقم می‌زد تا هم دینی که بر دوش دارد را ادا کند و هم الگویی برای سایر سینماگران باشد. بدون شک، سینمای ایران در شرایط کنونی و در تقابل با هجمه‌های فرهنگی، بیش از هر زمان دیگری به هم‌افزایی و حمایت از نهادهای فرهنگی خود نیازمند است، نه دوری گزیدن از آن‌ها در بزنگاه‌های حساس تاریخی و فرهنگی.
وقتی یک فیلم‌ساز در عرصه جهانی درخشش می‌یابد، طبیعتاً بستر این درخشش را نظام اسلامی فراهم کرده است. بنابراین، بسیار شایسته بود که مجیدی با درک این نعمت، پرچم سینمای متعهد را در مهم‌ترین رویداد داخلی برافراشته نگه دارد و به جای تسلیم شدن در برابر حواشی، با اقتدار در کنار مردم و هنرمندان هم‌نسل خود در فجر حاضر شود.
