نویسنده: میلاد آصفری
متن یادداشت:
به گفته مسئولان وزارت کشور، انتخابات شوراهای شهر نزدیک است؛ انتخاباتی که این بار فقط یک رقابت محلی نیست. این انتخابات، اولین میدان آزمون عمومی «اصحاب وفاق» و مردم در دوره پسا جنگ خواهد بود. کارگزارانی که از سال ۱۴۰۳ قدرت را در کشور قبضه کرده‌اند و حالا باید برای اولین بار در بوته آرای عمومی پاسخ پس بدهند.
نکته‌ای که نباید از آن گذشت، دوگانگی رفتار این طیف است. همان‌ها که در دوره شهید رئیسی، مجلس را به میدان تقابل با دولت تبدیل کرده بودند و هر تصمیمی را با ذره‌بین سیاسی می‌سنجیدند، امروز در برابر دولت وفاق به تماشاچی‌ای بی‌صدا تبدیل شده‌اند. نظارتی نیست، سوالی نیست، تذکری نیست. مجلس به بهانه جنگ تعطیل می‌شود، وزرا بدون پاسخگویی کار خود را می‌کنند، و دلار در سکوت به مرزهای بی‌سابقه می‌رسد. گویی قرار نیست صدای مجلس دربیاید. این مماشات، نه از سر اعتدال که از سر محاسبه انتخاباتی است.
حالا اما معادله شوراهای شهر و سرنوشت شهرداری‌ها، صحنه یک آرایش انتخاباتی تازه است. در این آرایش، «اصحاب وفاق» نه به عنوان یک فهرست، که به عنوان یک گفتمان و سبک از حکومت‌داری خودنمایی می‌کند؛ گفتمانی که نه ساخته رسانه‌های منتقد، که محصول عملکرد خود این جریان است. عملکردی که در دوره‌های مختلف دولت و شهرداری این جماعت، یادآور تنبلی و کار نمایشی، بازی با افکار عمومی، ترجیح منافع جناحی و باندی بر منافع ملی، پرهیز از شفافیت، توزیع رانت مدیریتی میان فعالان ستادهای انتخاباتی، و خرج‌کرد اموال مردم با اهداف سیاسی بوده است.
طبعاً در برابر چنین گفتمانی، تنها کسانی می‌توانند اعتماد مردم را جلب کنند که رفتار و گفتارشان در جنگ‌های اخیر خوش درخشیده، خط و ربطشان سلامت بوده، کارنامه‌شان به نفع مردم رقم خورده، و در یک کلام، مطابق رهنمودهای امام شهید و رهبر انقلاب، در پی توسعه شهر باشند. اینان اصلی‌ترین رقیب وفاقیون در این انتخابات خواهند بود.
باید خاطرنشان کرد که این انتخابات، در حوزه انتخابیه، نه یک رقابت محلی، که مقدمه‌ای برای یک تحول ملی است. شکست قریب‌الوقوع وفاقیون در این آزمون، زمینه‌ساز تحول سیاسی در انتخابات آتی مجلس و دولت خواهد شد و همین امر، اوضاع ناموزون حاکم بر امروز اقتصاد و سیاست ایران را تغییر خواهد داد.
به همین خاطر است که برخلاف سکوت انتخاباتی این روزها، انتخابات پیش‌روی شوراهای شهر و روستا به نقطه‌ای تعیین‌کننده برای آینده سیاسی بدل می‌شود. مردم باید در این انتخابات سنگ تمام بگذارند؛ نه برای یک شهر، برای یک کشور.
