ایمان عظیمی
جشنواره فیلم کن از چند روز دیگر در جنوب فرانسه برگزار میشود. در غیبت فیلمسازان آمریکایی و هالیوودی، این اروپاییها و آسیاییها هستند که میتوانند بیش از سالهای گذشته خودی نشان دهند و نخل را به خانه ببرند. در این میان یک نام مشهور ایرانی هم در میان کارگردانان بخش مسابقه فستیوال به چشم میخورد. اصغر فرهادی که پیش از این دو جایزه اسکار را به دست آورده اینبار برای دشت اولین نخل طلایش دورخیز کرده است؛ اتفاقی که بیش از هر زمان دیگری بعید بهنظر میرسد.
فرهادی در کنار عباس کیارستمی شناختهشدهترین فیلمساز ایرانی در جهان به حساب میآید و تاکنون حضور موفقی را در جشنوارهها و جشنهای سینمایی دنیا تجربه کرده اما به چند دلیل امسال سال پیروزی بزرگ او پس از کسب دومین اُسکار بهخاطر فیلم ِ «فروشنده» نیست. «داستانهای موازی» در مورد حمله داعش به تئاتر بتکلان پاریس در سال 2015 میلادیست. دست گذاشتن روی این سوژه و روایت زوایای انسانی و اجتماعی آن شاید برای جشنوارههای سیاسیتر نظیر «برلین» مناسب باشد و حتی خرس طلا را برای سازندهاش به ارمغان بیاورد و اِلا تجربه نشان داده که کن چندان دست بر روی این مسائل نمیگذارد.
از طرف دیگر، نماینده فرانسه در سال گذشته میلادی هم یک ایرانی بود؛ درنتیجه سخت بتوان احتمالش را داد که بازهم یک ایرانی در مقام نماینده فرانسه نخل طلا را با خود به خانه ببرد. حتی با وجود اینکه اصغر فرهادی با هر متر و معیاری از پناهی فیلمساز بهتری است. از سوی دیگر، جو غالب در جشنوارههای غربی بهگونهای نیست که مانند گذشته روی خوشی به درامهای مدرنیستی نشان دهند.
سایههای موازی بنا به شنیدهها در لحن شبیه آثار کیشلوفسکی و در روایتپردازی نزدیک به آثار هایپرلینکی الخاندرو گونزالس ایناریتوست. دو فیلمسازی که یکی از آنها رقابت برای کسب نخل طلا را در سال 1994 به فیلم پستمدرنیستی تارانتینو، باخت و دیگری مدتی است که دیگر فیلم اپیزودیک یا هایپرلینک دیگر نمیسازد، آنهم تنها به این دلیل که نه جشنوارهها خواهان آن هستند و نه کمپانیهای بزرگ قصدی بر تولید این فیلمها دارند.