به گزارش نوبنیاد؛ جمهوری اسلامی ایران در جنگی نابرابر با آمریکا و رژیم صهیونیستی به پیروزی رسید. فتحی بزرگتر از دفاع مقدس 8 ساله و فراتر از تمامی جنگهای این سرزمین. دشمن به هیچ یک از اهداف خود نرسید اما در مقابل ایران محکم ایستاد، هم به وعده جنگ منطقهای خود عمل کرد هم سرزمینهای اشغالی را شخم زد و هم ناو و جنگنده آمریکا را تحقیر و استکبار را در دنیا بی اعتبار کرد؛ با همه اینها و در پی بیانیه شورای عالی ملی در خصوص توقف 14 روزه جنگ برای مذاکره در پاکستان به نظر میرسد میشد پایانبندی بهتری برای این مصاف در نظر گرفت.
نه تنها افکار عمومی ایران بلکه عموم رسانهها و چهرههای صاحبنظر منطقهای و جهانی، ایران را پیروز جنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی میدانند. موضوعی بین وآشکار که مقایسه وعدههای اعلامی و اعمالی متجاوزین با خروجی جنگ 40 روزه آن را تثبیت میکند. تضعیف توان نظامی دریایی و موشکی ایران و همچنین تسلیم بی قید و شرط کشورمان از جمله موارد مصرح در اظهارات ترامپ در ابتدای جنگ بود؛ البته که اهداف اصلی دشمن فراتر از اینها بوده و سرنگونی نظام مستقر و تجزیه کشور و یا حداقل جنگ داخلی و بیثباتی ایران را میخواستند؛ در نهایت اما هیچکدام محقق نشد و مطالبه آمریکا، بازگشایی تنگه هرمز توسط ایران تعریف شد! تنگهای که پیش از جنگ باز بوده و تردد کشتیرانی آن بدون هیچگونه چالش و مانعی در جریان بود.
با وجود اینها به نظر میرسد تدبیر برخی مسئولان برای پیکربندی پایان این مصاف، واجد ضعفهایی بود؛ از غافلگیری عجیب مردم حاضر در میدان تا رد هرگونه مذاکره و یا پذیرش آتشبس موقت ولو تا ساعات قبل از آتش بس. حتی پس از توهینهای وقیحانه ترامپ به ملت قهرمان ایران اعلام شد که ایران در پاسخ به تهدیدات و توهینهای رئیسجمهور آمریکا، ایران تمام کانالهای ارتباطی دیپلماتیک و غیرمستقیم با ایالات متحده را بسته و هرگونه تبادل پیام نیز به حالت تعلیق درآمده است.
گذشته از همزمانی اعلام آتشبس میان طرفین با موعد ضربالاجل ترامپ علیه زیرساختهای ایران که باید در جای خود مورد بررسی قرار گیرد، عدم توجیه و اقناع مردم فداکار حاضر در میدان قابل نقد است. مهمترین سرمایه کشور، پشتوانه عظیم مردمی نظام اسلامی است که در این جنگ در یک تقسیم کار نانوشته و تاریخی با رزمندگان مجاهد ایران، خیابان و میدان را در کنار یکدیگر مدیریت و تمامی نقشههای شوم دشمن را باطل کردند. شایسته بود برای پایان بندی جنگ، این مولفه مهم فراموش نمیشد.
از یاد نبریم روندهای منتهی به لحظه آتشبس، سراسر تصاعدی و ذیل گزاره تشدید تنش تعریف میشده و نه کاهش آن. همین روند، انتظارات بحق مردم انقلابی ایران برای تداوم جنگ و تنبیه متجاوزین را بالا برده بود؛ در چنین شرایطی انتشار خبر آتش بس، در لایههایی از جامعه نوعی شوک و حتی دلخوری پدید آورد و این سوال مطرح شد که چنانچه چند روز و بلکه چند هفته مذاکرات غیرمستقیم و تبادل پیام از کانالهای مختلف جریان داشت، چطور هر گونه آتشبس و یا مذاکره و توقف جنگ انکار میشد.