روز گذشته رئیس سازمان تبلیغات اسلامی خبری را افشا کرد که میتوانست برای روزها و هفتهها مورد بحث قرار بگیرد؛ اما با تعجب کنار گذاشته شد. محمد قمی از مماشات برخی مسئولان در تصمیمگیری در قبال مدیریت اینترنت خبر داد که علیرغم ابلاغ و تصمیم شورای عالی امنیت ملّی به فاجعه شامگاه 18 دی ماه انجامید.
اگر در خبری، تسامح ماموران مرزی در قبال ورود صدها قبضه سلاح و خروج مهمترین اسناد امنیتی کشور افشا شود، چه واکنشی به آن خواهیم داشت؟
عجیب است که در شرایط ویژهی امنیتی کشور و علیرغم فراخوانهای پیشین، با مماشات و ناشیگری(اگر نگوییم خیانت و نفوذ) مهمترین امکان مدیریتی میدان رها میشود. اتفاقی که به گفته محمد قمی، شراکت در خونهای ریخته شده است.
مدتهاست که از دادههای داخلی به مثابه داراییهای استراتژیک ملّی در کشورهای مختلف مراقبت میشود. هم دادهها و هم شبکهها و شریانهای ارتباطی، مهمترین میدان طراحیهای اجتماعی و امنیتی برای فعال کردن گسلها و شکافها و ذهنیتهای واگرایانه است.
در دورانی که حاکمیت از معنای جغرافیاییاش به معنایی دیجیتال سوق پیدا کرده و دکترین جریان آزاد اطلاعات در حال انقضاست، و کنترل بر شبکههای ارتباطات به عنوان شریان اصلی حکمرانی، از کنترل بر ذخایر نفت و گاز حیاتیتر است، همچنان مدیریت فضای مجازی برای برخی مسئولان کشور در حد شعارهای تبلیغاتی و ژستهای انتخاباتی باقی مانده است. گزاف نیست اگر بگوییم بسیاری از مسئولان همچنان با تحول معنای حکمرانی در عصر دیجیتال بیگانهاند.