محمدسجاد حمیدیه
قمار باز در آغاز جذاب بهنظر میرسد. فیلم خوب شروع میشود، مساله اصلی داستان را خیلی سریع تشریح میکند و تماشاگر را با آن همراه میکند. از آغاز رویاروییِ پیمان به عنوان بازجو با فرید به عنوان متهم جاسوسی، فیلم جان میگیرد. مهمترین عامل جذابیت فیلم، آشنایی زدایی از موقعیت بازجویی است.
بازجو وارد خانه جاسوس میشود و سعی میکند با برقراری رابطهای نسبتا خودمانی، اولا از مضنون حرف بکشد و ثانیا او را برای همکاری جذب کند. همچنین موقعیتهای کمیک خوبی در فیلمنامه برای شخصیت بازجو نوشته شده است که او را سمپاتیک میکنند.
این خلاقیت در پرداخت به شخصیت بازجو، ویژگی منحصر بهفرد فیلم است. شخصیتی که از بازجو در این فیلم ساخته شده است را در تاریخ سینمای ایران در ذهنمان نداریم. این شروع خوب انتظار یک تریلر جذاب جاسوسی را در تماشاگر ایجاد میکند؛ اما فیلم از برآورده کردن این انتظار عاجز میماند.
هرچه میگذرد، فیلم گویی درجا میزند و وقت تلف میکند. اطلاعاتی که از ماجرا داریم، تا زمان زیادی در همان سطح ابتدای فیلم باقی میماند و داستان پیش نمیرود. بدتر اینکه ورود کاراکترهای جدید تقریبا بیکارکرد میماند. مهمتر از همه، کاراکتر ساسان پتانسیل تبدیل شدن به یک پیرنگ فرعی جذاب در بستر داستان کلی فیلم را دارد؛ اما فیلمنامه نویس از این کاراکتر و سرنخهایی که دربارهاش وجود دارد استفاده نمیکند و او را ناگهان رها میکند.روند گرهگشایی فیلم بزرگترین ضعف فیلم است.
انگار فیلمنامه نویس در بن بستی گیر میکند و نمیتواند راه حل گرههایی که ایجاد کرده است را پیدا کند؛ بنابراین بهصورتی بسیار دم دستی مساله را حل میکند. یک دفعه بدون هیچ توضیح مشخصی، تمام مهمانها از خانه خارج میشوند و بدتر اینکه باران بدون پیشزمینه کافی، ناگهان در یک ویدئو تمام داستان را اعتراف میکند.
این اعتراف بیمنطق قرار است گارد شخصیت فرید را باز کند و او را با پیمان همراه کند. فیلم نتوانسته در یک سیر منطقی شخصیت فرید را به این نقطه برساند و گویی برای باز کردن این گره تقلب میکند.در این میان بازی بازیگران هم چندان راضیکننده نیست و بازیگران بهتر، میتوانستند چند پله فیلم را بالاتر ببرند. اما کارگردان کار اولی، تسلط خوبی از خود نشان داده است و میتوان به آینده کاری او امیدوار بود.
محسن بهاری توانسته در یک لوکیشن واحد، فیلم را بهنحو سینمایی در آورد و فیلمش حس تئاتری بودن نمیدهد. البته کارگردان باید در قصهگویی تصویری پیشرفت کند. میزانسنها تاثیر چندانی در پیش بردن داستان یا شخصیتپردازی ندارند و بیشتر محتوا در قالب دیالوگها منتقل میشود. اما مجموعا میتوان برای کار اول، به کارگردان نمره قبولی داد.